Danser sous la pluie
(Όπως κάποτε στο Grand bleu 2002-3)
j'avais douze treize ou quatorze ans et je me suis suspendue là quatre étages au-dessus du vide dans la cage d'escalier de mon immeuble silencieux je me rappelle la curiosité l'appel du danger d'une enfant sage et peu aventureuse torturée par la peine et le chagrin aujourd'hui je ne me souviens pas ce qui m'en a empêchée mais je me remercie chaque jour de ne pas m'être laissée tomber ce jour-là
Με χαρά. Προσπάθησα να διατηρήσω τον εσωτερικό ρυθμό, τη λιτότητα και τη συγκίνηση του γαλλικού κειμένου.
Να χορεύεις κάτω από τη βροχή
Ήμουν δώδεκα,
δεκατριών,
ίσως δεκατεσσάρων χρονών.
Και κρεμάστηκα εκεί,
τέσσερις ορόφους
πάνω από το κενό,
στο κλιμακοστάσιο
της σιωπηλής πολυκατοικίας μου.
Θυμάμαι
την περιέργεια,
το κάλεσμα του κινδύνου,
μιας ήσυχης,
λίγο φοβισμένης,
καθόλου παράτολμης
έφηβης,
βασανισμένης
από τη θλίψη
και τον πόνο.
Σήμερα
δεν θυμάμαι
τι ήταν εκείνο
που με εμπόδισε.
Μα κάθε μέρα
ευχαριστώ τον εαυτό μου
που εκείνη τη μέρα
δεν άφησα
το σώμα μου
να πέσει στο κενό.
Πρόκειται για ένα πολύ δυνατό, εξομολογητικό ποίημα, όπου η τελευταία φράση δεν εκφράζει μόνο ευγνωμοσύνη για την επιβίωση, αλλά και μια βαθιά συμφιλίωση με τη ζωή.
Μετάφραση ΑΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου