Με λένε Παύλο Φύσσα από τον Περαία...

Έγινε ο κόσμος μια μεγάλη φυλακή/

κι εγώ ψάχνω έναν τρόπο τα δεσμά να σπάσω.

Έχω ένα μέρος που με περιμένει εκεί,

σε μια πολύ ψηλή κορφή πρέπει να φτάσω.

Γι' αυτό απλώνω ξανά πολύ ψηλά τα δυο μου χέρια,

για να κλέψω λίγο φως από τα λαμπερά αστέρια.

Δεν αντέχω εδώ κάτω και κοντεύει να με πνίξει

των ανθρώπων η μιζέρια τόσο, όσο κι η θλίψη.

Δεν αντέχω άλλο κι όλοι αυτοί δε μου ταιριάξαν,

πήρα τ' άλλο μονοπάτι κι όχι αυτό που μου χαράξαν.

Ήταν δύσβατο, σκληρό και με παγίδες πολλές,

αγάπες σκάρτες και φίλοι φαρμακερές οχιές.

Είχε τέρατα με παράξενες στολές

που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μεσ' στις σκιές,

Μην κοντοσταθείς αν πρόκειται να ακολουθήσεις,

τα δόντια σφίξε γερά και μη δακρύσεις.

Εγώ το πήγα και το έφτασα στο τέρμα

κι όπως γράφουν στα βιβλία οι παλιοί σοφοί,

όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα,

θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί.

Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές θέλω να ξέρουν ότι

σιγά μην κλάψω.

Και για αυτές τις αγάπες  τις παλιές θέλω να ξέρουν ότι

σιγά μην κλάψω.

Κι όσοι μ' απείλησαν με πύρινα δεσμά θέλω να ξέρουν ότι

σιγά μη φοβηθώ.

Να 'ρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά, τους περιμένω και

σιγά μη φοβηθώ.

Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά,

να μην τολμήσω να κοιτάξω τα αστέρια,

μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά,

πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια.

Θέλουνε τώρα να μου φτιάξουν μια φωλιά,

που εκεί πάνω της το φόβο, την ασχήμια

κι ένα κλάμα γοερό και μια αλυσίδα βαριά,

κουβαλάει την κατάρα των θεών και τη βλαστήμια.

Δε θα δακρύσω μια και δε θα φοβηθώ.

Δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρα μου,

ελεύθερα, ψηλά, πολύ ψηλά πετώ

κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα και αδέσμευτα φτερά μου.

Και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να ‘ρθουν

σ' αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει,

αρκεί να μη δακρύσουν και να μη φοβηθούν

σ' αυτήν την έξυπνη απάτη, την καλοστημένη/.

Μια τέτοια μέρα είναι ωραία για να πεθάνεις/

Όμορφα κι όρθιος σε δημόσια θέα

Με λένε Παύλο Φύσσα από τον Περαία

Ελληνας μ' ό,τι συνάδει αυτό - όχι μια σημαία, μελανοχίτωνας γόνος του Αχιλλέα και του Καραϊσκάκη -

Κι αν ξέρω κάτι είναι πως γεννήθηκα ήδη

με δυο καταδίκες βαριές πάνω στην πλάτη

Δυο φτερά από γέννα πάνω στο σώμα μου ραμμένα

που δυστυχώς φτερουγίζουν μόνο μέσ' απ' την πένα

και κάνουν γύρω μου να μοιάζουν μάταια

ειδικά όσα θυσιάστηκαν για μένα…

Μα,

Δεν θυσιάζω τίποτα που θυσιάζεται

Δεν θυσιάζομαι για όποιον θυσιάζει

Μάλλον θα φταίει που τα πάντα ασπάζομαι

Ισως να φταίει η επόμενη μέρα που πλησιάζει

Γι αυτό σου λέω, όλα καλά ηρέμησε

τα ζόρια σου, τα ζόρια μου

Κοίτα ψηλά τ' αστέρια

Απόψε μοιάζουν να' ναι τόσο φωτεινά

Το θέμα είναι να παίζεις τη μπάλα σωστά στα χέρια

Τραβάει ο καθένας μάγκα μου τα ζόρια του

και κουβαλάει το δικό του το σταυρό

Τί με ρωτάς πως περνώ, τί να σου πω;

Δόξα τα λεφτά, έχουμε θεό…/

Τα πράγματα βαίνουν καλώς;

Κ.Π.Καβάφης
Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X.
Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Aποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.
Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

«Οτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην αποικία/
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,/
και μ' όλο πού οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός /
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή./
Ομως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία /
είναι που κάμνουνε μια ιστορία /
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί /
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ /
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι, /
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,/
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν, /
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής./
Εχουνε και μια κλίσι στες θυσίες./
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·/
η κατοχή σας είν' επισφαλής:/
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες (...)».
 «Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία, /
 κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς, /
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία, /
να δούμε τι απομένει πια, μετά /
τόση δεινότητα χειρουργική».

Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ/ 

Μπέρτολντ Μπρεχτ : «Γενιές σημαδεμένες»

«Όλα κινούνται φίλε μου...»  «(...)Οι τραπεζίτες και γύρω τους του κράτους τα τσιράκια, οι γκόμενες, οι γλείφτες και οι ρουφιάνοι. Αυτή πρέπει αιώνια να είναι η παγκόσμια τάξη κι ο άνθρωπος να μην τολμά να την αλλάξει. Όμως όλα κινούνται φίλε μου»...  Ένα απόσπασμα από τις «Γενιές σημαδεμένες», τη συγκλονιστική ροκ όπερα - με μελοποιημένα κείμενα του Μπ. Μπρεχτ .  Εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, δεκάδες απ' αυτούς όρθιοι, την παρακολούθησαν. Λόγος και ήχος αιχμηρός, σκληρός, όπως και η ζωή των κολασμένων της Γης να στροβιλίζονται σαν σίφουνας στα καλντερίμια της ανθρώπινης ιστορίας. Κάνοντας εκείνο το «κλικ» στο υποσυνείδητο, που έρχεται να σφραγίσει τη συνειδητοποίησή σου. Μπολιάζοντας μεγάλες αλήθειες. Δυνατές, ξεχωριστές στιγμές μέσα σου. Για τον πόλεμο που «γεννιέται από την ειρήνη τους σαν το παιδί από τη μητέρα». Αλλά και πριν «καιρό πολύ προτού τα βομβαρδιστικά φανούν πάνωθέ μας ήτανε κιόλας οι πολιτείες μας ακατοίκητες.

Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου

Κώστας Βάρναλης

Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια
κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό
Μεροδούλι ξενοδούλι δέρναν ούλοι οι αφέντες δούλοι
ούλοι δούλοι αφεντικό και μ' αφήναν νηστικό
και μ' αφήναν νηστικό
Ανωχώρι κατωχώρι ανηφόρι κατηφόρι
και με κάμα και βροχή ώσπου μου `βγαινε η ψυχή
Είκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
κι έχτισα στην εμπασιά του χωριού την εκκλησιά
του χωριού την εκκλησιά
Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα `ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
θα `ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
Και ζευγάρι με το βόδι άλλο μπόι κι άλλο πόδι
όργωνα στα ρέματα τ αφεντός τα στρέμματα
Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ
για τ' αφέντη το φαί
Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...
Koίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει
άλλος ήλιος έχει βγει σ' άλλη θάλασσα άλλη γη
Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...

Μελίτα Αδάμ : "Ιστορίες από τη γειτονιά μου και... λίγο παραπέρα"

"Θα σαλτάρω, θα σαλτάρω, τη ρεζέρβα κι ό,τι έχεις θα σου πάρω"... Σύνθημα που τραγουδούσαν, σε ρυθμό μοντέρνου τραγουδιού του Τσιτσάνη οι σαλταδόροι (λεπτομέρειες στο βιβλίο της Μελίτας).
Καταμεσήμερο ήταν, είχε ψιλοβρέξει, και ένα γερμανικό αυτοκίνητο φορτωμένο αργοκυλούσε με κατεύθυνση προς την Αθήνα. Ευκαιρία για τον σαλταδόρο να δράσει. Με μαχαίρι σκίζει τους σάκους που είχε το φορτηγό στην καρότσα του με αποτέλεσμα η Πατησίων να γεμίσει πατάτες. Μάννα εξ ουρανού για τους περαστικούς που μαζεύουν πατάτες και το σκάνε τρέχοντας. Στο πεζοδρόμιο μια γυναίκα προχωρεί κρατώντας στην αγκαλιά της ένα μωρό και από το άλλο της χέρι σέρνει ένα αγοράκι, θα 'ταν δεν θα 'ταν επτά χρονών. Το μικρό σκύβει, και από την άκρη του πεζοδρομίου μαζεύει μια πατάτα που είχε κυλήσει. Το φορτηγό σταματάει. Κατεβαίνουν οι στρατιώτες με προτεταμένα όπλα και απαιτούν από όσους έπιασαν να επιστρέψουν τις πατάτες. 'Έτσι και γίνεται εκτός από το μικρό αγόρι που αυθόρμητα κρύβει τ χεράκι με την πατάτα πίσω από την πλάτη του. Ο Γερμανός το βλέπει και σπεύδει τρέχοντας να πάρει την πατάτα σπάζοντας το πεινασμένο μικρό χεράκι. Τα πάντα πάγωσαν. Οι στριγκλιές του παιδιού χαράκωσαν τον νου κάθε νοήμονος ανθρώπου. Κάποιος βρέθηκε να σιγοψυθιρίσει: "Τι να κάνουν και αυτοί! Στρατιώτες είναι κι αν δεν παραδώσουν άθικτο το φόρτωμα που μεταφέρουν, απειλούνται με ποινή θανάτου". Κανείς δεν τον άκουσε. Ένας νεαρός που πέρναγε δίπλα του, τον έφτυσε. Παρόμοια επεισόδια ήταν συχνά.
Απόσπασμα από το βιβλίο της Μελίτας Αδάμ "Ιστορίες από τη γειτονιά μου και... λίγο παραπέρα" Κυψέλη 1919-1959. Σελίδα 153-154. Συνεχίζεται με άλλο απόσπασμα για το "ντου" των αδέσποτων παιδιών....
Η Μελίτα Αδάμ είναι ένας άνθρωπος που δεν το βάζει κάτω. Δεν αναγνωρίζει το χρόνο ως σκόρο που φθείρει τον άνθρωπο. Τον αντιπαλεύει ψάχνοντας μέσα στο απέραντο εύρος του και στις ψυχές των ανθρώπων που έχουν υγιή μνήμη δυνατές αληθινές ιστορίες καθημερινής ζωής στα δύσκολα χρόνια, ιστορίες αγάπης, φιλίας, έρωτα, αγώνα για την ζωή και την λευτεριά για την επιβίωση. Η Μελίτα είναι ένας εμφανής αφανής ήρωας που ενώνει με την ποιητική της γραφή τις μνήμες, τις καρδιές και τις ψυχές κοινών ανθρώπων. Την χρειαζόμαστε κοντά μας, να μας εμψυχώνει και να μας θυμίζει ένα παρελθόν που με αναλογίες είναι και παρόν... Να είναι πάντα καλά.
Χρήστος Ρουμελιώτης
Κυψέλη, Αθήνα 23/9/2013

Έργα της Μελίτας Αδάμ

1. Ειμαρμένη, Ποιήματα (1984)
2. Γιαγιά Μέλη, Αφήγημα (1996)
3. 60 χρόνια Οδηγισμού στη Νέα Φιλαδέλφεια (1996)
4. Βήματα στην ομίχλη, Ποιήματα (1977)
5. Αφιέρωμα στη γυναίκα, Μπροσούρα (2002)
6. Ψηλαφώ την ψυχή μου, Ποιήματα (2004)
7. Η ζωή μου στο Χαμάμ, Νουβέλα (2005)
8. Παιχνίδια φόβου, Αφηγήματα (2007)
9. Ανεκδήλωτος λυγμός, Ποιήματα (2010)
10. Το αλφαβητάρι της ψυχής, Ποιήματα (2010)
11. Ιστορίες από τη γειτονιά μου και... λίγο παραπέρα, Κυψέλη 1919-1959 (2012)

Υπό έκδοση

1. Ασπα, Μυθιστόρημα
2. Τέσσερις πράξεις μια ζωή, Μονόπρακτα
3. 'Ονειρο χρόνου, Ποιήματα
4. Ιστορίες δρόμου
5. Οικονομαγειρέματα

Οπισθόφυλλο:

"Ενα νοσταλγικό ταξίδι στο παρελθόν της δικής μας Κυψέλης που τόσο αγαπήσαμε και αγαπάμε. Αφηγήσεις και γεγονότα με κοινό στοιχείο το χωροχρόνο του χθες. Πρωταγωνιστές Κυψελιώτες και Κυψελιώτισσες μέσα από τη δική του αλήθεια, μια αλήθεια βίαιη, πικρή, σκληρή, χαριτωμένη, άλλοτε ερωτική, άλλοτε κωμική, μα πάντα αληθινή. Ολοι κάτι έχουν να θυμιθούν : Απειρες συζητήσεις του καφενείου, καντάδες, φάρσες, ζωή και ξενύχτια στη Φωκίωνος Νέγρη".

Εκδόσεις Κ.Μ.ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ 

Σπετσών 25 11362 Αθήνα.

Τηλ. 2108834329

e-mail : info@zacharakis.gr/

http://www.zacharakis.gr/

Ουλαλούμ - Ulalume - Edgar Allan Poe

ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ήτανε σταχτιοί και βλοσυροί

Τα φύλλα ζαρωμένα, μαραμένα,

Τα φύλλα αφανισμένα μαραμένα

Κι ήταν ερημική νύχτα του Οχτώβρη,

Της πιό αμνημόνευτης χρονιάς μου,

Κι ήτανε εκεί πολύ σιμά στη στη σκοτεινή λίμνη του Ωμπέρ

Καταμεσής στην κάταχνη του Βέιρ τη χώρα,

Κι ήτανε κάτω στον υγρό βάλτο του Ωμπέρ,

Στη στοιχειωμένη, σύνδρεντρη του Βέιρ τη χώρα.

Κάποτε εδώθε, διάμεσα από μια τιτάνια στράτα

Κυπαρισσιών, πλανιόμουνα μαζί με την ψυχή μου,

Στράτα κυπαρισσιών, με την ψυχή μου, την ψυχή μου.

Κι ήταν οι μέρες που ως υφαίστειο κόχλαζε η καρδιά μου

Και ως ποταμός λευκόπυρης σκουριάς οπού κυλάει.

Και ως λάβα που νυχτοήμερα κυλάει

Τα θειαφοκύματά της τα φλογάτα στα ριζοβούνια του Γιαανέκ,

Μες τις απόμακρες του Πόλου χώρες

Η λάβα που βαριά στενάζει, ως περιχύνει τα ριζοβούνια του Γιαανέκ,

Μέσα στου βόρειου Πόλου το βασίλειο.

Η ομιλία μας στάθηκε βαριά και σοβαρή,

Μα οι λογισμοί μας μουδιασμένοι, μαραμένοι,

Οι θύμισές μας προδότριες μαραμένες,

Γιατί δεν τόχαμε στο νού που Οχτώβρης ήταν μήνας,

Κι ούτε που ξέραμε ποιά νύχτα αυτή 'ταν της χρονιάς.

(Ά, νύχτα, ανάμεσα στις νύχτες όλης της χρονιάς).

Δεν είχαμε προσέξει ούτε τη σκοτεινή λίμνη του Ωμπέρ

(Κι ας είχαμε κάποια φορά από δώθε ταξιδέψει)

Κι ούτε θυμόμαστε τον υγρόβάλτο του Ωμπέρ

Μήτε τη στοιχειωμένη σύνδεντρη του Βέιρ τη χώρα.

Και τώρα πιά καθώς η νύχτα ξέφταγε,
Κι ως ο παλμός των αστεριών αχνομηνούσε την αυγή
Κι ο παλμός των αστεριών αχνομηνούσε την αυγή,
Πέρα στην άκρη του μονοπατιού μας ένα ενάερο
Καταχνιασμένο φώς εφανερώθη,
Και μεσα ένα λαμπρό υψώθηκε μισοφέγγαρο
Με το διπλό του κέρας
Το διαμαντένιο της Αστάρτης μισοφέγγαρο
Καθάριο, με το δίδυμό του κέρας.
Και είπα: "Από την 'Αρτεμη είναι πιό θερμή,
Και γυροστρέφει  διάμεσα απ' 'ναν αιθέρα στεναγμών,
Αγάλλεται μες σε μια χώρα στεναγμών...
...

(συνεχίζεται)

Edgar Allan Poe

Η μνημονιακή πολιτική στη γλώσσα της κ. Ρεπούση Του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*

«Οι λογαριασμοί μετά τη λήξη τους μπορούν να εξοφλούνται στα ταμεία της ΔΕΗ...», «Ρίχνουμε τα ζυμαρικά στο αλατισμένο νερό που βράζει. Αφήνουμε να βράσει 6-8 λεπτά ανακατεύοντας κάθε τόσο». Μια από τις λιτές εντολές στο οπισθόφυλλο του λογαριασμού της ΔΕΗ ή οι οδηγίες σε πακέτο με μακαρόνια. Λειτουργική γλώσσα, που καταλαβαίνεις αμέσως τι εννοεί.

Μπορεί κανείς να θεωρεί ότι αυτή η γλώσσα είναι η πραγματική, η εμπορικά ανταποδοτική, η εγκεκριμένη από το ρεαλισμό. Οι μεταφορές, οι ελιγμοί και οι ήχοι της ποίησης, της λογοτεχνίας, του αρχαίου δράματος, ανήκουν στο βαθύ χώρο της περιττολογίας, είναι ένας πλεονασμός που η κρίση οφείλει να εγχειρήσει.

Η φωνή των ...μηχανών!

Φίλε οδηγέ εμείς οι μηχανές,
για τα προσόντα μας είμαστε ξακουστές
μα ασφαλής στο δρόμο να κυκλο-φοράς αν θες
μάθε να τηρείς ΚΟΚ και προδιαγραφές...

Την ταχύτητα αν πολύ αγαπάς
φρόντισε μόνος σου να την συναντάς
σε γήπεδα ή σε άδειες εθνικές
και δεν σου φταίνε των άλλων οι ζωές...

Και όταν στις πόλεις βρεθείς
λίγα χιλιόμετρα να ...χρησιμοποιείς
και άν στη πυκνή την κίνηση αναμιχθείς
πάψε να δυσανασχετείς...

Φίλε οδηγέ εμείς σε αγαπάμε
και τα καλοκαιράκια θέλουμε να καλοπερνάμε
και μαζί να τρώμε και καλαμαράκια
με τα φιλαράκια στα ταβερνάκια.

Ταχύτητα και καυσιμοοικονομία
Για πάρκιν μεγάλη ευκολία
Στο δρόμο καμάρι και ευελιξία
Σαν αστραπή πόλη - επαρχία...

Εμείς οι μηχανές διαμαρτυρόμαστε
θα μας λείψει κ' η δημοτική αστυνομία
που τη τάξη φρόντιζε στα παρκοπεδία
Τώρα η πόλη κινδυνεύει από ...αταξία...

Σκούτεράκια ζικ ζακ στη πόλη κυκλοφορούν
λίγοι αναβάτες στο κεφάλι τους κράνη φορούν
Αστράφτουν οι ζάντες, λάμπουν οι φανοί
Να προσέχουν και οι πεζοί...

Χρίστος Ρουμελιώτης του Σπυρίδωνος
Αγιος Ανδριανός Ναυπλίου 17-08-2013

“Τύμπανα πολέμου”, συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη για τη Συρία

30.08.2013 , 17:12 μμ/ “Τύμπανα πολέμου”, συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη για τη Συρία/ "Τύμπανα πολέμου" είναι ο τίτλος της συνέντευξης, με την οποία ο Μίκης Θεοδωράκης αντιτάσσεται στην επέμβαση στη Συρία και επιχειρεί να την ερμηνεύσει και να την τοποθετήσει στο διεθνές πλαίσιο. Ο Μίκης Θεοδωράκης κάνει μια αναδρομή σε προηγούμενες επεμβάσεις της Δύσης, τις συνδέει με την περίπτωση της Ελλάδας και αναφέρεται διεξοδικά σε συζήτηση που είχε με τον Φρανσουά Μιτεράν για τα θέματα αυτά πριν από χρόνια.

Αρμύρα

Αρμύρα

Στο μόλο τα σκαριά γυρίζανε νωρίς

σκούνες καίκια αναψυχής και ψαροκάικα

κάθε λογής πλεούμενα αράδες αραγμένα

πάνω πετούμενα λευκά πουλιά

λευκαίνανε με πούπουλα κηλίδες στα πανιά

κουβέρτες δίκτυα σωροί

κουρασμένοι κάβοι

κομμάτια πάγοι διάφανοι,

κατάμαυροι φανοί απ' το πυροφάνι

κι οι σημαδούρες από την κουπαστή

του λιμανιού σημαίνανε γιορτή

βράδυ σκιές κινούμενες

κλωστές στα δίκτυα δεμένες

ήχοι παράξενοι μες στο σκοτάδι

ναύτες καλούσανε να ρίξουνε παραγάδι.

Πιστός στη θάλασσα ο φάρος

στο πιάτο του μονάχα το αλάτι

ολονυχτίς ορθώνει το κορμί

κι ανοιγοκλείνοντας το μάτι

με φώς παλεύει το σκοτάδι.

Σωτήρης Π. Βαρνάβας

ΧΡΕΟΓΡΑΦΟ

Σχέδια Χρόνης Μπότσογλου

Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Αθήνα 2013

Λιγμένο δίπλωμα

Λιγμένο δίπλωμα

Κάπου τ' απόγευμα αργά

απ' τη δουλειά γυρνώντας

μου χαλάει το σαράβαλο συχνά

καλού κακού πάντα στη άκρη.

Λευκό στο χρώμα

κλειστό προσπέρασε το φορτηγό

μέσα από τις ρόδες οι ψυχές

με νύχια και με δόντια

πασκίζανε να ανακτήσουμε φτερά

παράνομα τα δένει πάνω της η άσφαλτος

Όνειρα απ' την Ασία

Ελπίδες από την Αφρική

Φόβοι συσκευασμένοι σε καφάσι

κάνανε νόημα απ' το κλουβί

στα πρώτα φανάρια να πετάξουν

Του κώδικα κυκλοφορίας αλλαγές

Των μηχανών οι οξειδώσεις

απαιτούν ξανά να δώσουμε εξετάσεις.

Σωτήρης Π. Βαρνάβας
ΧΡΕΟΓΡΑΦΟ
Σχέδια Χρόνης Μπότσογλου
Εκδόσεις Γαβριηλίδης
Αθήνα 2013

Οδηγείτε προσεκτικά

Οδηγείτε προσεκτικά

Ενα ταξί

αλλάζοντας απότομα λωρίδα

προσπέρασε επικίνδυνα το τζιπ

Όνειρα ντυμένα στο χακί

έχοντας στο χέρι τη σκανδάλη

τρέχανε πίσω

απ' το όριο ταχύτητας

Φορτηγό φρενάρισε δείχνοντας επιδειχτικά

τη δύναμη της ρόδας του στο Ι.Χ.

υπάλληλος ανοίγοντας το τζάμι

τύλιξε με τα διόδια την καλημέρα

σε απόδειξη μηχανής

Νυσταγμένη χάθηκε στη μελάνη.

Σκοτάδι εξ αναβολής

οι ξεχασμένοι από πολλούς φανοί ομίχλης

δίχως εγγύηση οι νέοι προβολείς

πρωτοφανείς ατέλειες στην άσφαλτο

λησμονημένα εργοτάξια στο χάρτη

λασπόνερα εξ ελλαγής του κλίματος

ακόμα κι όταν ξημερώσει

επιβάλλουν

καλού κακού να κρατάμε αποστάσεις.

Σωτήρης Π. Βαρνάβας

ΧΡΕΟΓΡΑΦΟ

Σχέδια Χρόνης Μπότσογλου

Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Αθήνα 2013

Βγήκε ένας ήλιος χλωμός Κούλα Αδαλόγλου

Εκδοτικός Οίκος

ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ/

Συγγραφέας

Κούλα Αδαλόγλου

Κατηγορία

Ελληνική Λογοτεχνία

ISBN

978-960-9692-04-5

Σελίδες

167

«Ο μπαμπάς πάλι έλειπε, δεν πήγε όμως στο κτήμα, πήγε με μια παρέα να μιλήσουν για κάτι που το έλεγαν απεργία και εγώ δεν έπρεπε να πω τίποτα σε κανέναν, πάλι για ροδάκινα θα έλεγα. Γύρισε μετά το μεσημέρι και χαμογελούσε, “είναι χαρούμενος ο μπαμπάς”, είπα στη μαμά, “χαρούμενος ή απελπισμένος”, έτσι μου απάντησε εκείνη, όμως δεν το κατάλαβα, μόνο το θυμάμαι επειδή μου έκανε εντύπωση».

Η Κούλα Αδαλόγλου είναι γνωστή ποιήτρια και καλή ποιήτρια. Οι ποιητικές συλλογές «Καταγραφές» (1982), «Στο μεταίχμιο» (1992), «Δυο ελεγείες και μια ωδή» (1996), «Μαθητεία στην αναμονή» (2011), «Διπλή άρθρωση» (2009) και η μελέτη «Η γραπτή έκφραση των μαθητών» (2007), περιλαμβάνονται ήδη στη συγγραφική διαδρομή της. Το καινούργιο βιβλίο της, «Βγήκε ένας ήλιος χλωμός», είναι διηγήματα, με όλη την ποιητικότητα και τα βασικά που διέπουν εν γένει τη δουλειά της: πολιτική στάση και κοινωνική έγνοια, υπαρξιακή αγωνία και ελλειπτικός λόγος, η ανθρώπινη μοναξιά και η αλληλέγγυα συμπόνια. Ήρωες εγκλωβισμένοι στην προσωπική ή την κοινωνική τους φυλακή, τόποι που αλλάζουν προορισμό και σημασία, τρόποι που επιμένουν εμμονικά στα βασικά, αλλά παντού «ένας ήλιος χλωμός» να μας υπόσχεται «την ομορφιά του κόσμου».

Ο πόλεμος των φθόγγων

Τίτλος: Ο πόλεμος των φθόγγων
Υπότιτλος: Καταργήθηκαν τα γράμματα η, ω, ξ και ψ στη νέα γραμματική του δημοτικού?
Συγγραφέας: Βασίλειος Αργυρόπουλος
Είδος: Δοκίμιο,
Κατηγορία: Γλωσσολογία
Σελίδες: 120
Σχήμα: 14 Χ 21
ISBN 978-618-80227-0-6
Τιμή: 12,50 € (περιλαμβάνεται ΦΠΑ)
Εκδόσεις: CaptainBook.gr
Γεια σας και καλή χρονιά.

Κορινθιακό ημερολόγιο 2013

Εκδόθηκε για 10η συνεχή χρονιά το «ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ», (2004-2013), του Σωτήρη Κοκκωνάκη, το οποίο, όπως και τα προηγούμενα, έχει στόχο την ανάδειξη και την προβολή δημιουργών, οι οποίοι κατάγονται από την Κορινθία ή διαβιούν σε αυτή, ώστε οι νεότεροι -είτε ηλικιακά είτε συγγραφικά ή και τα δύο μαζί- να γίνουν ευρύτερα γνωστοί και οι παλαιότεροι να παραμένουν στην επικαιρότητα.
Στο ημερολόγιο αυτό, οι εβδομάδες εναλλάσσονται με κείμενα που αναφέρονται στην Κορινθία, ή είναι έργα Κορινθίων με θέμα που μπορεί να μην είναι κορινθιακό.
Πρώτα παρουσιάζονται τα κείμενα με κορινθιακό περιεχόμενο (ιστορία, πολιτισμός, εκδηλώσεις, βιογραφίες), και ακολουθεί η κατηγορία των άλλων κειμένων (λογοτεχνικά, ιστορικά, χρονογραφήματα και παραμύθια).
Συγκεκριμένα, στο ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2013 περιέχονται:

Aντώνης Νικολής (Ξένη δημοσίευση)

Ο γνήσιος πόνος ξανακάνει τη ζωή πραγματική

.............................................................................

«Οι περισσότεροι σήμερα δυστυχούν προσπαθώντας να διασφαλίσουν ένα είδος μονιμότητας στην ευτυχία. Στην πράξη, βέβαια, μονιμοποιούν ένα μπουκετάκι μίζερες φοβίες. Γι' αυτό νιώθω ισχυρό τροπισμό προς τα περιβάλλοντα γνήσιου πόνου. Εκεί η ζωή ξαναγίνεται πραγματική και απόλαυση ξανά -είτε ξέρουν να την ονομάσουν έτσι είτε όχι- ή ποίηση: η διαστολή του χρόνου, δηλαδή. Να πλατύνει μια στιγμή, να χωρέσει μέσα της μυριάδες μικρά φώτα συνειδητής εγρήγορσης. Αν ζεις με την ποίηση, ακόμη και σε αναπηρικό απέναντι από ένα ντουβάρι μπετόν, η ζωή είναι τρελά όμορφη. Να κλαις με αναφιλητά από την ομορφιά της».

Γιάννης Μπαρκαλάκης

Αντηχείο

Η έκδοση της 3ης ποιητικής συλλογής της Αθηνάς συμπίπτει με τον ερχομό της Άνοιξης καθώς και τις ετήσιες ποιητικές εκδηλώσεις στην Γαλλία και την Ελλάδα, απ' ότι γνωρίζω. Οι ποιητές στις 21 Μαρτίου υπογράμμισαν την ύπαρξή τους και τη δράση τους στη πλατεία Συντάγματος. Ανθεί νομίζω η αντίσταση στην σκαιότητα και με αυτό το τρόπο. Φυγή στο γραπτό λόγο, γιατί υπάρχει λόγος, που μας καλεί να καταπολεμήσουμε την αδράνεια και ένα άλλο λόγο χωρίς περιεχόμενο, με αλλοιωμένες έννοιες, σκέτη κοροϊδία. Προτιμώ τα μεστά κλωνάρια του δένδρου της Αθηνάς που όσο πάει και μεγαλώνει όχι ποσοτικά αλλά ποιοτικά και δυνατά. Και δεν είναι μόνο δικιά μου η γνώμη αυτή αλλά και της νέας φίλης της, της Ιωάννας, που εγκολπώνεται τον άυλο αυτό θησαυρό.

Παρακάτω αντηχεί το ΑΝΤΗΧΕΙΟ!

Δώσε το σύνθημα
ν' ανέβει ο τόνος
στη συγχορδία του κόσμου
που έχει όρια
ο πλούτος και η φτώχεια.

Ας λένε ο,τι είναι δύσκολο
όραμα είναι
με ανάστημα
να ορίσεις το ύψος του φθόγγου
ελευθερώνοντας τη μελωδία
του ποιήματος

Μία χορδή,
κι η τραγικότητα της ύπαρξης
το αντηχείο.

Από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Παρουσίαση του βιβλίου 31 Μαρτίου στην αίθουσα εκδηλώσεων του οίκου Αγίας Ειρήνης 2 Μοναστηράκι (χρειάζεται επιβεβαίωση για τυχόν αναβολή)

Σαν στάχυα στο χρόνο

Δύο νεαρά αδέλφια κάτω από δραματικές συνθήκες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους. Τα βήματά τους βαριά και αποφασιστικά. Τώρα πιά μόνη τους περιουσία δύο φυλαχτά να μαρτυρούν την κοινή μέχρι πρότινος ζωή τους. Χωριστοί και άγνωστοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά τους. Χαμένες πατρίδες, νέοι προορισμοί... Και ένα ημερολόγιο να καταγράφει τα χρόνια που κυλούν... Πόλεις που μεταμορφώνονται... Ανατροπές, φόνοι, αιμομιξίες, αδικίες πορεύονται παράλληλα με τον έρωτα, την αγάπη, την ελπίδα.
Ζωές που εναλλάσσονται, πρωταγωνιστές του χθες δίνουν τη θέσης τους σε ήρωες του σήμερα. Στάχυα που χάνονται στο χρόνο... Και η ζωή, ένα ατέλειωτο μωσαϊκό, αφήνει ανεξίτηλα τα ίχνη της καθώς η ιστορία εξελίσσεται και διαγράφει τους δικούς της κύκλους.
www.dioptra.gr
Το πολυκυκλικό οικογενειακοιστορικό αφήγημα της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου γεμάτο suspense θα σας συναρπάσει και δεν θα το αφήσετε από τα χέρια και το μυαλό σας μέχρι την τελευταία του σελίδα!
Χρήστος Ρουμελιώτης & Γιάννα Χρήστου Αθήνα 18/2/2012
Δείτε εδώ τις σκέψεις της συγγραφέως του μήνα!

Έξυπνες πόλεις

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Συγγραφέας: Αλέξανδρος Μπρέγιαννης Είδος: Δοκίμιο
Σελίδες: 160 Σχήμα: 14 Χ 21 Κατηγορία: Διαχείριση αστικού περιβάλλοντος ISBN 978-960-98547-5-7 <> Τιμή: 12,00 € Λίγα λόγια για το βιβλίο Στις μέρες μας γίνεται όλο και πιο επιτακτική η ανάγκη να προωθήσου με ένα νέο –πολύ διαφορετικό από το σημερινό– σύγχρονο μοντέλο αστικής ανάπτυξης με στόχο τη βελτίωση της λειτουργίας των πόλεων, την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής σε αυτές, αλλά και τη βιωσιμότητα του ίδιου του πλανήτη. Δηλαδή να διαμορφώσουμε «Έξυπνες Πόλεις» που αναλαμβάνουν δράση σε τομείς οι οποίοι άλλοτε αποτελούσαν μονοπώλιο της κεντρικής διοίκησης, όπως η βιώσιμη πολεοδόμηση, οι αστικές αναπλάσεις, ο ενεργειακός και περιβαλλοντικός σχεδιασμός, οι μεταφορές και η κινητικότητα, η οικονομία και η απασχόληση, οι νέες τεχνολογίες κ.ά. Στις σελίδες αυτού του βιβλίου θα γνωρίσουμε μέσα από σύντομες ιστορίες πώς μερικές πόλεις του κόσμου αντιμετωπίζουν με επιτυχία τα προβλήματα και τις προκλήσεις του μέλλοντος. Πρόκειται ουσιαστικά για βιώσιμες και ρεαλιστικές πολιτικές που έχουν ήδη τεθεί σε εφαρμογή σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα, γνωρίζοντας πως η αντιστροφή της πορείας στην οποία βαδίζει ο πλανήτης βρίσκεται στα χέρια των τοπικών κοινωνιών και των ενεργών πολιτών που αποφασίζουν να δράσουν και να σηκωθούν από τον καναπέ τους. Ας κάνουμε την αρχή! Βιογραφικό συγγραφέα
Ο Αλέξανδρος Μπρέγιαννης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975 και κατάγεται από τη Μεσσηνία. Είναι απόφοιτος του τμήματος Φυσικής του Πανεπιστήμιου Πατρών, κάτοχος Μεταπτυχιακής Ειδίκευσης (ΜSc) στην Ιατρική Φυσική (με ειδίκευση στην Τηλεματική Υγείας) καθώς και Μεταπτυχιακού Τίτλου Σπουδών στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 2001 έως σήμερα εργάζεται στον τομέα Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών (Τ.Π.Ε). H επαγγελματική του δραστηριότητα περιλαμβάνει διοίκηση έργων τεχνολογίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, συντονισμό ευρωπαϊκών και εθνικών προγραμμάτων, διαχείριση και επιχειρηματική απόδοση υπηρεσιών τηλεματικής κ.α. Από το 2003 εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος στο Μαρούσι και ασχολείται ενεργά με ζητήματα αστικού σχεδιασμού, περιβαλλοντικά έργα, αναπτυξιακά προγράμματα και υπηρεσίες ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. Έχει συμμετάσχει ως εισηγητής σε μεγάλο αριθμό συνεδρίων και ημερίδων με θέμα την αυτοδιοίκηση, τις νέες τεχνολογίες και το περιβάλλον, ενώ αρθρογραφεί σε τακτική βάση στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Στη διάθεσή σας για κάθε πληροφορία ή διευκρίνιση, Βίκυ Κάουλα, Δημόσιες Σχέσεις, τηλ: 6936 820600, e-mail:info@iviskospublications.gr

Ελπίς

Κάθε τέρμα μια αφετηρία
και μία εκκρεμότητα
που αν η ζωή το θελήσει
ζερβόδεξα ξαναενώνονται
ο θόρυβος από τα ζάρια
διαφεντεύει την αγωνία μας
στο πρόστυχο χώμα
δεν είναι βέβαια τα δάκρυα
που υγραίνουν τα μάτια
η ξάγρυπνη αδικία το κάνει..
Αθηνά
Η Αθηνά Ανδρουλάκη γεννήθηκε στο Αρκαλοχώρι Ηρακλείου Κρήτης. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο αγοριών. Τελείωσε την Ιατρική Σχολή Αθηνών με ειδικότητα την παθολογοανατομία και είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει μετεκπαιδευθεί στο Λονδίνο στην αιμοπαθολογοανατομία και εργάζεται ως διευθύντρια στο Παθολογοανατομικό Εργαστήριο του Νοσοκομείου "Ελπίς".

Καλά Χριστούγεννα και ευτυχές το Νέο Έτος. Happy End ! Απόσπασμα από Χριστουγεννιάτικο Διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

............................................

'Οταν οι γείτονες της θεια-Κυρατσώς της Μιχάλαινας εξύπνησαν μετά τα μεσάνυχτα δια να υπάγουν εις την εκκλησίαν, της οποίας οι κώδωνες εκλάγγαζον θορυβωδώς, πόσο εξεπλάγησαν, ιδόντες την οικίαν της φτωχής χήρας, εκεί όπου δεν εδέχοντο τα παιδία να τραγουδήσουν τα Χριστούγεννα αλλά τα απέπεμπον με τας φράσεις "δεν έχουμε κανένα", και "τι θα τραγουδήστε από μας", κατάφωτον, με όλα τα παραθυρόφυλλα ανοικτά, με τας υέλους αστραπτούσας, με την θύραν συχνά ανοιγοκλεινομένην, με δύο φανάρια ανηρτημένα εις τον εξώστην , με ελαφρώς διερχομένας σκιάς, με χαρμοσύνους φωνάς και θορύβους. Τι τρέχει; Τι συμβαίνει; Δεν ήργησαν να πληροφορηθώσιν. Όσοι δεν το έμαθαν εις την γειτονιάν, το έμαθαν εις την εκκλησίαν. Και όσοι δεν επήγαν εις την εκκλησίαν, το έμαθον από τους επανελθόντας οίκαδε την αυγήν, μετά την απόλυσιν της θείας λειτουργίας. Ο ξενιτευμένος γαμβρός, ο από εικοσαετίας απών, ο από δεκαετίας μή επιστείλας, ο από δεκαετίας μη αφήσας που ίχνη, ο μη συναντήσας που πατριώτην, ο μή ομιλήσας από δεκαπενταετίας ελληνιστί, είχε γυρίσει πολλά μέρη εις τον Νέον Κόσμον, είχε εργασθή ως υπερργολάβος εις μεταλλεία και ως επιστάτης εις φυτείας,, κ' επανήλθε με χιλιάδας τινάς ταλλήρων εις τον τόπον της γεννήσεώς του, όπου επανεύρε ηλικιωθείσαν, αλλ' ακμαίαν ακόμη, την πιστή του μνηστήν. Εν μόνο είχε μάθει, προ δεκαπέντε ετών, τον θάνατον των γονέων του. Περί της μνηστής του είχε σχεδόν πεποίθησιν ότι θα είχεν υπανδρευτεί προ πολλού. εν τούτοις διετήρει αμυδράν τινα ελπίδα. Εκ δεισιδαίμονος φόβου, όσο επλησίαζεν εις την πατρίδα του, τόσον εδίσταζε να ερωτήση απ ευθείας περί της μνηστής του, μη δίδων άλλως γνωριμίαν εις κανένα των πατριωτών του, όσους τυχόν συνήντησεν άμα φθάσας εις την Ελλάδα. Επροτίμα ν' αγνοή τί έγινεν η μνηστή του, μέχρι της τελευταίας στιγμής, καθ' ήν θ' απεβιβάζετο εις τον τόπον της γεννήσεώς του και θα προσήρχετο εις ευλαβή επίσκεψιν εις το ερείπιον, όπου ήτο άλλοτε η πατρώα οικία του.

***

Μετά τρείς ημέρας, τη Κυριακή μετά την Χριστού Γέννησιν, ετελούντο, εν πάσει χαρά και σεμνότητι, οι γάμοι του Ιωάννου Ευσταθίου Μοθωνιού μετά της Μελαχροινής Μιχαήλ Κουμπουρτζή.

Η θεια-Κυρατσώ, μετά τόσα έτη, εφόρεσεν, επ' ολίγας στιγμάς, χρωματιστήν "πολίτικην" μανδήλαν, δια να ασπαστή τα στέφανα. Και την παραμονή του Αγίου Βασιλείου εσπέρας, ισταμένη εις τον εξώστην, ηκούσθη φωνούσα προς τους διερχόμενους ομίλους των παιδιών:

- Ελάτε, παιδιά, να τραγ'δήστε!

Ουλαλούμ

Ηταν σαν να σε πρόσμενα Κυρά
απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,
κι' έλεγα: Θάρθει απόψε απ' τα νερά
κι από τα δάσα.

Θάρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει φώτα και βροχή
και νειό φεγγάρι...

Και, να, το κάθισμά σου σιγυρνώ
στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα
και - να μαζί σου κι' όλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα.

Πώς - να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπα»
που μ' έλεγε τρελλόν πως είχες γίνει
καπνός και -τάχας- σύγνεφο θαμπό
προς τη σελήνη...

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ,
κίνησα να σε βρω στο δρόμο -ωιμένα-
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα)
χρυσή κι' εσύ με μένα

Τόσο πολύ μ' αγάπησες Κυρά
που άκουγα διπλά τα βήματά μου
πάταγα γω -στραβός- μες στα νερά;
κι' εσύ κοντά μου...

Γνωστό απολαυστικό ποίημα του Γιάννη Σκαρίμπα (1893-1984). Ο Γιάννης Σκαρίμπας δεν χρειάζεται συστάσεις παρά μόνο για τους πολύ νεότερους. Χρειάζεται όμως πού και πού ελαφριά υπενθύμιση, αφού αστραφτερό μυαλό και ταλέντο κι αφού και σήμερα μπορεί να μιλήσει με την ιδιότυπη γλώσσα του χωρίς κανείς να βαρεθεί απ' όσους ευτυχώς διατηρούν την ικανότητα να επιστρατεύουν τουλάχιστον τη βαρεμάρα εναντίον της βλακείας. Το Ουλαλούμ περιλαμβάνεται στη συλλογή Εαυτούληδες και το αντέγραψε ο ποδηλάτης από το πεντηκοστό τεύχος του περιοδικού Πλανόδιον

Σικελιανός Θαλερό

Αφορμή για την αναφορά αυτή στο «Θαλερό» αποτελεί ο μόνιμος θαυμασμός μας Για τον Άγγελο Σικελιανό ο οποίος διέμενε για ένα διάστημα στη Συκιά και επεσκέπτετο συχνά το γραφικό χωριουδάκι «Θολερό» και το …χρυσαφί Μελίσσι. Λέγεται δε ότι, ερχόταν με τ' άλογό του στο καφενείο του Δημόπουλου για ουζάκι και συζήταγε με τους Μελισσιώτες. (Μαρτυρία Θεοδώρου Λιακόπουλου, Μελίσσι Κορινθίας - Ξενοδόχου)

ΘΑΛΕΡΟ
Φλογάτη, γελαστή,ζεστή, από τα αμπέλια απάνωθεν
Εκοίταγε ή σελήνη
Κι ακόμα ο ήλιος πύρωνε τα θάμνα, βασιλέυοντας
Μες σε διπλή γαλήνη.

Βαριά τα χόρτα, ιδρώνανε στην άψηλην απανεμιά
Το θυμωμένο γάλα
Κι από τα κλήματα τα νιά, που της πλαγιάς ανέβαιναν
Μακριά-πλατιά τη σκάλα.

Σουρίζανε οι αμπελουργοί φτερνίζοντας, εσιόντανε
Στον όχτο οι καλογιάννοι,
Κι απλών απάνω στο φεγγάρι ή ζέστα
αραχνοΰφαντο Κεφαλοπάνι…

Στο σύρμα μες στο γέννημα, μονάχα τρία καματερά,
Το ‘να από τ ’άλλο πίσω,
Την κρεμαστή τους τραχηλιά κουνώντας, τον ανήφορο
Ξεκκόβαν το βουνίσιο.

Σκυφτό, τη γής μυρίζοντας, και το λιγνό λαγωνικό,
Με γρήγορα ποδάρια,
Στου δειλινού τη σιγαλιά βράχο το βράχο επήδαγε
Ζητώντας μου τα χνάρια,

Και κάτου απ’ την κληματαριά την άγουρη μ’ επρόσμενε,
Στο ξάγναντο το σπίτι,
Στρωτό τραπέζι πόφεγγε, λυχνάρι ομπρός του κρεμαστό,
Το φώς του Αποσπερίτη…

Εκεί κερήθρα μόφερε, ψωμί σταρένιο, κρύο νερό
Η αρχοντοθυγατέρα,
Όπου ‘χε από τη δύναμη στον πετρωτό της το λαιμό
Χαράκι ως περιστέρα

Που η όψη της, σαν της βραδιάς το λάμπο, έδειχνε διάφωτη
Της παρθενίας τη φλόγα,
Κι απ’ τη σφικτή της ντυμασιά, στα στήθια της τ’ αμάλαγα,
Χωριζ’ ολόρτη η ρώγα

Που ομπρός από το μέτωπο σε δύο πλεξούδες τα μαλλιά
Πλεμένα είχε σηκώσει,
Σαν τα σχοινιά του καραβιού, που δε θα μπορεί ή φούχτα μου
Νάν της τα χερακώσει.

Λαχανιασμένος στάθη έκει κι ο σκύλος π’ απαγανάχτησε
Στα ορτά τα μονοπάτια,
Κι ασάλευτος στα μπροστινά, με κοίταγε, προσμένοντας
Μια σφήνα, μες στα μάτια.

Εκεί τ’ αηδόνια ως άκουγα, τρίγυρα μου, και τους καρπούς
Γευόμουν απ’ το δίσκο,
Είχα τη γέψη του σταριού, του τραγουδιού και του μελιού
Βαθιά στον ουρανίσκο…

Σα σε κυβέρτι γυάλινο μέσα μου σάλευε ή ψυχή,
Πασίχαρο μελίσσι,
Που όλο κρυφά πληθαίνοντας γυρεύει σμάρια ωσάν τσαμπιά
Στα δέντρα ν’αμολήσει.

Και ένιωθα κρούσταλλο τη γη στα πόδια μου αποκάτωθε
Και διάφανο το χώμα,
Γιατί πλατάνια τριέτικα τριγύρα μου υψωνόναντε
Μ’ αδρό, γαλήνιο σώμα.

Εκεί μ’ άνοιξαν το παλιό κρασί, που πλέριο ευώδισε
Μες στην ιδρένια στάμνα,
Σαν τη βουνίσια μυρουδιά, σύντας βαρεί κατάψυχρη
Νύχτα δροσιά τα θάμνα…

Φλογάτη, γελαστή εκεί η καρδιά μου δέχτηκε
Ν’ αναπαυτεί λιγάκι
Πα σε σεντόνια ευωδερά από βότανα, και γαλανά
Στη βάψη από λουλάκι…

Το «Θαλερό» γράφεται ανάμεσα στο Μάρτιο και το Μάιο του 1914… Στο ποίημα αυτό ο Σικελιανός κατέθετε άμεσα βιώματά του: από την παραθαλάσσια Συκιά όπου έμενε, ανηφόριζε συχνά στο κοντινό ορεινό χωριό με το όνομα Θολερό. Εδώ τίποτα δεν είναι θολό. Όλα θάλλουν. ‘Όχι λοιπόν θολερό αλλά Θαλερό» Το ποίημα και η σημείωση είναι από το μηνιαίο περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ Σεπ. 2005 άρθρο Κώστα Μπουρναζάκη για το ποίημα του Άγγελου Σικελιανού «Θαλερό»

«Ν' αντισταθούμε με χαμόγελο»

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ Από την Ελευθεροτυπία 26/04/2011

«Αυτή την εποχή, καθώς όλοι εμφανίζονται έκπληκτοι και πεσιμιστές, εύχομαι να αντισταθούμε όλοι μας με ένα χαμόγελο», μας παροτρύνει ο λογοτέχνης Σταύρος Λαγκαδιανός. «Να αντισταθούμε απέναντι στην προσπάθεια να σπάσει το ηθικό μας. Και με θάρρος να προχωρήσουμε σε μια αυτοκάθαρση. Οι πολιτικοί δεν την έκαναν. Ας την κάνουμε όλοι όσοι επιμένουμε να σκεφτόμαστε».
Παραφωνία στον κυνισμό των αντιποιητικών ημερών είναι το αισθαντικό αφήγημά του «Πέρασαν πάνω μου» («Πύλες»), ένα «πεζό λυρικό ποίημα» όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, που στάθηκε και αφορμή της «μαχητικής» κουβέντας μαζί του. «Τούτο το αφήγημα γράφτηκε για όλους όσοι ένιωσαν τη ζωή τους να κινείται σε τροχιές όπου εναλλάσσονται ο πόνος και η ηδονή, η απελπισία και η ανάταση», μας προετοιμάζει για το έργο. Παραδέχεται, πάντως, ότι είναι «ένα λυρικό ξέσπασμα».
«Είναι λυρικό ξέσπασμα γιατί είμαι λυρικός λογοτέχνης, που κατάγεται από τη γενιά τού '30», εξηγεί. «Και για το λόγο αυτό θεωρούμαι το "μαύρο πρόβατο". Ενας ημιπεριθωριακός συγγραφέας. Υπάρχουν συγγραφείς της βιβλιοθήκης, που έχουν το μύθο δανεικό από την Ιστορία, ενώ ο μύθος πρέπει να ξεκινά από την καρδιά και τον περίγυρο. Η λογοτεχνία είναι εγκάρδια υπόθεση. Δεν είναι υπόθεση του νου. Υπάρχουν όμως συγγραφείς που συμβιβάστηκαν και ήταν τυμβωρύχοι ιστοριών που απλώς δεν είχαν λήξει».
«Πέρασαν πάνω μου». Είναι ο τίτλος και η επωδός ενός σύγχρονου Σισύφου, που φαντάζει το alter ego του συγγραφέα. «Το αφήγημά μου αφορά ανθρώπους με όραμα, φαντασία, ανθρώπους "διαφορετικούς". Είναι άνθρωποι που δρουν αντιλογικά, με τη συναισθηματική λογική».
Το κείμενο συνοδεύεται από φωτογραφίες του, που αντί λεζάντας έχουν ένα ποίημα. «Με τη φωτογραφία ασχολούμαι 30 χρόνια», λέει για ένα μεγάλο έρωτά του. Σπούδασε στο πλευρό του Πλάτωνα Ριβέλλη και άφησε, μεταξύ άλλων, σημαντικό «καρπό» την ασπρόμαυρη καταγραφή σκηνών από τη ζωή των Τσιγγάνων.
«Τεράστια κομμάτια πραγματικότητας που περνάνε μπροστά από τα μάτια μου ξαφνικά γίνονται λέξεις, και αυτές οι λέξεις φωτογραφίες, φτιάχνοντας δικό τους νόημα. Είναι ένα πάρε- δώσε», εξηγεί. «Γιατί η φωτογραφία είναι κίνηση αγάπης. Δεν ακινητοποιεί το χρόνο. Απλά τον χαϊδεύει»...

Καλό Πάσχα 2011

To Book Blog Info σας εύχεται να χαρείτε το Πάσχα σ' ένα όσο πιο περίλαμπρο ανοιξιάτικο περιβάλλον επιλέξτε να βρεθείτε με καλό φαγητό, συγγενείς, φίλους και βιβλίο.

Τι έγραψε ο γαλλικός τύπος για την «ΠΡΩΤΗ ΛΕΞΗ» : Το μυθιστόρημα παρασύρει τον αναγνώστη σ’ ένα λαβύρινθο βαθιά ανθρώπινων προβληματισμών. Έχει ένα είδος μεταφυσικής χάρης, αν και η πρώτη λέξη, σύμφωνα με μια θεωρία τουλάχιστον, μπορεί να μην ήταν παρά ένα ψέμα. Jean-Bernard Veuillème, Le Temps, Γενεύη Πρόκειται για μια έρευνα αστυνομικού χαρακτήρα, γραμμένη ωστόσο σε ποιητικό ύφος, που αναφέρεται σε ένα από τα μεγάλα μυστήρια στην ιστορία της ανθρωπότητας, ασκώντας μια έντονη γοητεία. Frédérique Roussel, Libération Μυθιστόρημα-ποταμός, μυθιστόρημα-εγκυκλοπαίδεια, το έργο του Αλεξάκη καταγράφει υπέροχα τις διαδρομές των λέξεων. David Fontaine, Le Canard Enchaîné Σ’ έναν ωκεανό ανθρωπίνων γνώσεων, η πρώτη λέξη ταξιδεύει όχι χωρίς χιούμορ με κατεύθυνση το βασίλειο του θανάτου. Venerando Paladino, Dernières Nouvelles d’Alsace Μία από τις μεγάλες επιτυχίες του Αλεξάκη είναι ότι το πάθος του για τη γλωσσολογία δεν επιβαρύνει τη μυθιστορηματική δομή του έργου του. Edmonde Charles-Roux, La Provence Η Πρώτη λέξη εκφράζει πριν απ’ όλα την αγάπη μιας γυναίκας για τον χαμένο αδελφό της, που δεν θ’ αφήσει ασυγκίνητο κανέναν αναγνώστη. Είναι αδύνατο να κλείσεις το βιβλίο αυτό πριν διαβάσεις και την τελευταία λέξη. Gérard Guégan, Sud Ouest Οι λέξεις επαναφέρουν κοντά μας τους απόντες, παρέχοντάς μας μια γαλήνη παρόμοια με αυτή που αισθάνονται τα παιδιά όταν τους λέμε τη νύχτα μια ιστορία. Christine Ferniot, Télérama Παραμύθι, ζωντανό πορτρέτο μιας οικογένειας, ιστορία μιας εξορίας, μυθιστόρημα ενός πένθους, η Πρώτη λέξη είναι όλα αυτά: διηγείται τη ζωή των νεκρών και την ανάσταση των λέξεων. Jean-Baptiste Harang, Le Magazine Littéraire Είναι μια μοναδική εμπειρία η ανάγνωση του βιβλίου του Βασίλη Αλεξάκη, γιατί μας μαθαίνει να ακούμε διαφορετικά αυτά που λέγονται γύρω μας, μας αποκαλύπτει την αλήθεια της γλώσσας. Sandra Basch, Elle Ο Αλεξάκης ξετυλίγει την ιδιοφυή εποποιία του ανθρώπινου είδους. Μπορεί η Πρώτη λέξη να χάθηκε, ξέρουμε όμως ότι γεννήθηκε για να μας πει μια ιστορία. Jean-Louis Ezine, Le Nouvel Observateur Όποιος κατονομάζει δίνει ζωή. Αυτό ακριβώς είναι το μυστικό του μαγικού αυτού μυθιστορήματος. Marie-Françoise Leclère, Le Point Ο Βασίλης Αλεξάκης συνέθεσε ένα γλυκόπικρο μυθιστόρημα που αφηγείται με σεμνότητα το χαμό ενός αγαπημένου προσώπου, και όπου η ζωή κυλά νηφάλια ακούγοντας το νανούρισμα των λέξεων. Clara Georges, Le Monde

Ποίηση

«Η ποίηση είναι ένας τρόπος για να ''αιχμαλωτίζεις'' τα συναισθήματα μέσα σε λέξεις. Η ποίηση μπορεί να εμπνέει και τις εικαστικές τέχνες. Δεν μιλάμε μόνο για την ποίηση της τέχνης αλλά και για την τέχνη της ποίησης»

Έρνεστ Τσίλλερ

Απ' των Άλπεων τις κορυφές, με θέληση και λογική
ήλθες στο φως της πόλης μας, στην γη την Αττική.
Ο τόπος μας πέτρες, χαλάσματα, ωραία ερείπια,
από τις μάχες, τις φωτιές, της διχόνοιας τα δηλητήρια.
Σ' αυτά τα δύσκολα χρόνια, εσύ χάραξες με την πέννα
παλάτια θέατρα, εκκλησιές, θέατρα, έργα.
Και όταν της χώρας οι ευεργέτες, ήρθαν να σ' αγοράσουν
εσύ μακριά από αυτούς σε έργα καθημερινά καταγινόσουν.
Ερνέστο δείξε μας της σοφίας σου τα μυστικά,
σ' αυτή τη πόλη που το τσιμέντο και η άσφαλτος νικά.

Του Γιάννη Πούλου από το ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ
Δεκέμβριος 2010, 3ης Σεπτεμβρίου 90, 10434 Αθήνα, τηλ. 8837937

Marry Christmas Happy New Year

Είθε Yγεία, είθε Πίστη, είθε Αγάπη, είθε Ελπίδα, είθε Ευτυχία, είθε Χαμόγελο, είθε Επιμονή είθε Υπομονή να κοσμούν το προσωπικό σας Δένδρο για μια Δίκαια και Ειρηνική ζωή ! Que le ris, Que la foi, Que Amour, Que la santé, Que l’espoir, Que la Patience,Que la Persistance, Soient la substance et le décor De votre arbre, Pour une vie Juste et Pacifique ! May love, May hope, May smile, May faith, May health, May patience, May persistence, Decorate Your Tree, For a Just and Peaceful Life ! Christmas Card (En+Fr) Χριστουγεννιάτικη καρτούλα στα ελληνικά εδώ

Στη σκιά του Πολέμου του Λευτέρη Φύτρα

Από τις ΑΩ Εκδόσεις κυκλοφορεί σε πρώτη έκδοση το νέο μυθιστόρημα του Λευτέρη Φύτρα με τίτλο "ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ". Πρόκειται για την διαδρομή μιας μικροαστικής οικογένειας του Πειραιά, που καταφέρνει με απλά μέσα να επιβιώσει στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεπερνώντας την φρίκη της κατοχής, του εμφυλίου και τις τεράστιες δυσκολίες των χρόνων της ανάκαμψης, που ακολούθησαν. Ο πατέρας και η κόρη αποτελούν τους δύο κεντρικούς άξονες του μύθου, καθώς βιώνουν την δική τους ξεχωριστή ιστορία μέσα στον ιστό της οικογενειακής περιπέτειας που ξετυλίγεται στον Πειραιά, την Κρήτη και την Ανατολική Πελοπόννησο. Τα γεγονότα είναι πραγματικά, δεμένα με αρκετά στοιχεία από την φαντασία του συγγραφέα, ο οποίος μας πείθει άλλη μια φορά για τηνν αρτιότητα του αφηγηματικού λόγου. Για τις Εκδόσεις ΑΩ Μιχάλης Πέρος. Λευτέρης ΦΥΤΡΑΣ: Στη Σκιά του Πολέμου ΑΩ Εκδόσεις, 2009, σελ. 190 τιμή 13,00 ευρώ. Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις Ταξιδευτής, Ιπποκράτους 56, Αθήνα, 106 80, τηλ.: 210 3628852 e-mail: anima.ekdotiki@gmail.com

Δάσος οι ...λέξεις

ΔΑΣΟΣ ΟΙ ... ΛΕΞΕΙΣ
Δάσος τα βιβλία στη πόλη
Με τα σιβυλλικά εξώφυλλά τους
«Κλέβουν» τις ματιές των περαστικών
Δάσος οι λέξεις στα χείλη των πολιτών
Με τα άπειρα χρωμοφωνηεντά τους
Προσπαθούν να ω-ρίμα-σουν
Δάσος οι σκέψεις στη πόλη
Περιμένουν τα χιόνια
Να αποκρυσταλλωθούν
Η πόλις ένα απέραντο δάσος τροχών
Που ασταμάτητα εκτυλίσσουν
Την ματαιο-πορεία τους…
Η πόλις ένα απέραντο δάσος «φτωχών»
Που προσπαθούν να διασώσουν
Την αισιοδοξία τους !
Η πόλις ένα απέραντο δάσος «εμπόρων»
Που προσπαθούν να εμπορευτούν
Και την τελευταία λεξούλα της…
Δάσος, Πόλις-Δάσος σ’ αγαπώ
Καλά Χριστούγεννα και πάλι
Του Χρόνου Με Υγεία να σε ξανά-δώ !
Χρήστος Ρουμελιώτης
Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

Βίκυ Δερμάνη Πάνε Χρόνια σαν αγρίμι

Η Βίκυ συχνά μιλά για Δύο

Στα ποιήματα της

Αν τα αναγνώσετε λοιπόν Δύο

Τουλάχιστον φορές

Θα ανακαλύψετε(;) ίσως…

Τα μυστικά της…

Επιχειρήστε το !

Η ΟΜΟΡΦΗ ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΙΚΗ

Η αγάπη μια βρύση αίμα
Μη ρωτάς πόσα χρόνια
Μη ρωτάς πόσα χρόνια ακόμα
Μοίρα του Προμηθέα - Μοίρα της Περσεφόνης
της ψυχής μου μοίρα
όσοι κατέχοντες, κατέχοντες
Το ίδιο αίμα
Με κείνο, που φόρος δόθηκε
Τ' αγιασμένο
ΣΤΟΥΣ ΒΑΘΥΚΟΠΛΠΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ ΣΟΥ
εγώ, η ανονείρευτη ταξίδεψα πολύ.
Ετσι Ιχνογραφώντας βήματα
Σε τόπους ανεξήλιους.
Στα μάτια σου
ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣΑ ΣΤΟ ΚΛΑΜΑ
Αυτές τις νύχτες που η μορφή σου
Με τραβάει δίνη.
Πού σπέρνεις άραγε τα μάτια σου;
Ω, ΥΠΟΣΧΕΣΟΥ ΠΑΝΤΟΥ
Και πιό πολύ στο ύπνο στα ταξίδια σου
Πως θα κοιτάς βαθιά και πιο βαθιά
Τη θάλασσα Τα μάτια μας
ΜΑΓΕΜΕΝΗ ΚΑΙ ΗΡΕΜΗ
Από γλυκό νανούρισμα
Ασελγώ
Αναζητώντας τη μορφή σου
Ανάμεσα σ' ασάλευτες πτυχές
Τότε που τα πρόσωπα γεμίζουν χαρακιές
και τα σεντόνια του έρωτα
Τη μυρουδιά της εγκατάλειψης.
Ποιηματάκια της Βίκυ
Βγαίνουν στο σηργιάνι

Μέσα από της ψυχής της το λιμάνι
Και διασχίζουν τον αγέρα
Σαν ήχος από μια γλυκιά φλογέρα και
Μαγεύουν τους περαστικούς
Εμάς τους διψασμένους ...αστικούς...
Χρήστος Ρουμελιώτης
(Τα ποιήματα της Βίκυ από ΑΩ ΕΚΔΟΣΕΙΣ διακινούνται από σήμερα και από τις Εκδόσεις Ταξιδευτής Ιποκράτους 56, Αθήνα 106 80 τηλ. 210 3628852, φαξ 210 3628862 και e-mail: anima.ekdotiki@gmail.com)

'Αρωμα Χριστουγέννων (2)

'Αρωμα Χριστουγένων
Γιορτινή η πόλις...
Περιμένει πως και πως
Ν' ακούσει τα κάλαντα