Ειρήνη Γκίνη

Για σένα πλέκουν δαφνοστέφανα οι καιροί

κι αντιλαλούν απ' το στερνό σου το τραγούδι

κάμποι, βουνά, λαγγάδια κι ουρανοί

***

Πάνω απ' το μνήμα σου το μίσος μας λαμπάδα

Σ' ένα χωριό δασκάλα αν ήσουν ταπεινή.

τώρα περνάει από μπροστά σου όλη η Ελλάδα...

****

Δασκάλα - νηπιαγωγός Ειρήνη Γκίνη (Μίρκα Γκίνοβα την ονόμασαν αργότερα οι Σκοπιανοί) από το χωριό Ξανθόγεια της Έδεσσας, μέλους της Νομαρχιακής Επιτροπής της ΕΠΟΝ Πέλλας, που καταδικάστηκε σε θάνατο το 1946 και εκτελέστηκε μαζί με ακόμα έξι συντρόφους της. Συνήγοροι υπεράσπισης στη δίκη τους ήταν οι γνωστοί Θεσσαλονικιοί δικηγόροι Ηλίας Κεφαλίδης, Σύλας Παπαδημητρίου και Γιώργος Μαραγκός.

The oracle of Delphi by Anne Rodopoulos

THE ORACLE OF DELPHI

They have given me the name Phythia that myths tell, the ancient name of Delphi ..

I have stayed and watched the evening sky exhibit a wreath of glittering stars..

a million is too few for to count..

As yet, there is no number given nor exists..

The cool, moist and leaf scented breeze of evening, caresses my face with gentle fingers..

The silvery feminine light of the moon shines and turns the clumps of Emerald moss..

into a vibrant jewel encrusted shawl adorning the ancient rocks who in their welcoming..

hands hold the sacred water of my Kastalia Springs and on these hands a tracery of long

lost, white lichen..

Silvery pure water from the copper lion’s head spout is long gone, as now this water is directed to the village for what the populace terms practical uses..

It’s history was always practical and spiritual in every sense known..

Do they not know that we are still here and the perfume of Laurel leaves lingers

in the misty shadows where I dwell, amongst the lichen covered rocks and worn steps

so white and pure, of marble, all kissed by the light, Clair de Lune..

I still hear the ancient sounds of music from Apollo's temple below..

Music so pure and in such refined chords and melodies in ancient modes..

Strings vibrate the harmonics of disciplined order for children to learn..

a Hymn is played in homage to Apollo accompanied by the sounds of the stream..

as the priests direct those that seek me to answer them  in wisdom all seeing and knowing..

The heavy sweet perfume of the laurel wreaths adorn the heads of all..

of the mighty and poor as they slowly and reverently appear on the steps..

to reach the Spring’s purity to prepare for the entry to Apollo's realm..

who will speak through my body, as his vessel of knowledge sings clearly in silvery tones..

I am here although hidden by the shifting curtain, mists of another dimension..

It was said that my answers were tainted by gas from fissures of ancient volcanoes..

or from the sap of oleander trees and their smoke, in abundance growing..

in beautiful hues, we know of the mystery and there are no answers..

except can I say we are born of this way and are chosen for purity of soul..

A gift from a God to enter the realm of knowing and seeing beyond simple answers..

I thank you dear Praxias, for we can still see, your heavenly sculptures..

and columns of light although where I sit, in this modern dimension they are not intact for all to see..

To Plutarch, you as my High Priest have betrayed me by discrediting my prophesies..

yes the perfume so sweet as to be from afar was indeed truly part of some gifts from the

Gods and not derived as you say..

These are your words long forgiven now..

“ the chamber, where Phythia dwelled..

 an expensive perfume, occasionally and fortuitously..

filled the space with a godly sweetness most expensive..

and the breeze sending it forth"..

Would Kings and Noblemen travel afar on arduous journeys..

Anne Margaret Ruth Rodopoulos..

Kostas Gavras, book, go where you like to go, Πήγαινε εκεί που είναι αδύνατο να πας

Υπότιτλος του βιβλίου του «Πήγαινε εκεί που είναι αδύνατο να πας». Πώς τα κατάφερε αλήθεια από νεαρός γιός κυνηγημένου Αριστερού με πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων να φτάσει στην Γαλλία 22 ετών και να διατρέξει τέτοια συναρπαστική διαδρομή χωρίς να ξεχάσει ποτέ από πού ήρθε και χωρίς να χάσει ποτέ τη σεμνότητα του ;

«Δεν πιστεύω ότι ο σκηνοθέτης είναι θεός. Εξάλλου δεν πολυπιστεύω στον Θεό. Απλά είχα την τύχη να έχω δίπλα μου σπουδαίους ηθοποιούς, να αναπτύξω στη Γαλλία εξαρχής σχέσεις με πασίγνωστους καλλιτέχνες, με πολιτικούς που μοιραζόμασταν απόψεις, να βρεθώ σε μια κοινωνία που μου επέτρεψε να κάνω όσα ήθελα σε αντίθεση με την Ελλάδα. Και φυσικά, η τέχνη δεν είναι θεόσταλτη απαιτεί πολύ δουλειά».

Pavlos Physsas, Παύλος Φίσσας, 5 χρόνια από τη δολοφονία του Killah P

Δήλωση της Υπουργού Πολιτισμού Μυρσίνης Ζορμπά:
Ο Παύλος Φύσσας ήταν ενεργό μέλος της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν ακόμη δούλευε στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη στο Πέραμα. Εκφράστηκε μέσα από τη χιπ χοπ και το low bap, τα μουσικά είδη που άνθιζαν στην περιοχή, μακριά από δισκογραφικές εταιρείες και εμπορικά δίκτυα. Γι’ αυτόν η μουσική παραγόταν από τον κόσμο και για χάρη του. Συναυλίες χωρίς εισιτήριο, στις πλατείες και τις γειτονιές, που απηχούσαν τις ανησυχίες των νέων της γενιάς του, τις δυσκολίες της καθημερινής βιοπάλης, την αναμέτρηση με το φίδι του φασισμού που είχε αρχίσει να ζώνει τις λαϊκές γειτονιές.
Οι δολοφονίες του Γρηγορόπουλου και του Τζουλιάνι, η κρίση, ο ρατσισμός απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες, η κρατική βία, το όραμα ενός δικαιότερου κόσμου ήταν οι κύριες θεματικές των τραγουδιών του. Ο Killah P. ήθελε να τελειώνει με το παρελθόν, το «ήθος του οποίου είχε αυτοκτονήσει», για χάρη ενός ομορφότερου αύριο. Με την τέχνη του έφερε στο προσκήνιο το «ακατέργαστο», απαράμιλλα όμως ζωντανό, υλικό της καθημερινής κουλτούρας.

The Hymn Of Man, Poem by Khalil Gibran

The Hymn Of Man - Poem by Khalil Gibran

I was,

And I am.

So shall I be to the end of time,

For I am without end.

I have cleft the vast spaces of the infinite, and

Taken flight in the world of fantasy, and drawn nigh

To the circle of light on high.

Yet behold me a captive of matter.

I have hearkened to the teachings of Confucius,

And listened to the wisdom of Brahma, and sat

Beside the Buddha beneath the tree of knowledge.

Behold me now contending with ignorance and

Unbelieving.

I was upon Sinai when the Lord showed Himself

To Moses. By the Jordan I beheld the Nazarene's

Miracles. In Medina I heard the words of the

Apostle of Arabia.

Behold me now a prisoner of doubt.

I have seen Babylon's strength and Egypt's glory

And the greatness of Greece. My eyes cease not

Upon the smallness and poverty of their works.

I have sat with the witch of Endor and the priests

Of Assyria and the prophets of Palestine, and I cease

Not to chant the truth.

I have learned the wisdom that descended on

India, and gained mastery over poetry that welled

From the Arabian's heart, and hearkened to the

Music of people from the West.

Yet am I blind and see not; my ears are stopped

And I do not hear.

I have borne the harshness of insatiable

Conquerors, and felt the oppression of tyrants and the

bondage of the powerful.

Yet am I strong to do battle with the days.

All this have I heard and seen, and I am yet a

Child. In truth shall I hear and see the deeds of

Youth, and grow old and attain perfection and

Return to God.

I was,

And I am.

So shall I be to the end of time,

For I am without end.

Khalil Gibran

The light of Greece.

The light of Greece.

The sun gives you the life,

as also a gift for your spiritual body.

A physical sun in the heavens,

to the ancient people of Greece,

we also follow your belief.

The heavens transmit the spiritual light,

a radiance to feel and sustain all creatures of life.

The cosmic creation is not only a radiation;

It is a power unseen and often unfelt.

It has form - human biological and ethereal.

It is not that we say all the light spiritual radiation emanation,

is confined to one manifestation in great power,

but to all creatures, in a magnitude of forms.

Acknowledgement of the light warmth of the sun,

worshiped even from continents now submerged.

A man can accumulate great knowledge,

he will not go far, until the light of sun within himself becomes Ablaze.

Α.Μ.R.R.

Οι κύκλοι που κλείνουν Paulo Coelho

Πάντα πρέπει να ξέρουμε πότε κάποιο στάδιο φτάνει στο τέλος του.
Αν επιμείνουμε να παραμείνουμε εκεί περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, θα χάσουμε τη χαρά και το νόημα των άλλων σταδίων, τα οποία πρέπει να ζήσουμε.
Να κλείνουμε κύκλους, πόρτες, να γυρίζουμε σελίδα, να ολοκληρώνουμε κεφάλαια – δεν έχει σημασία πώς το λέμε, αυτό που έχει σημασία είναι να αφήνουμε στο παρελθόν τις στιγμές της ζωής μας που πέρασαν.
Χάσατε τη δουλειά σας; Τελείωσε μια σχέση; Φύγατε απ’ το σπίτι των γονιών σας; Φύγατε στο εξωτερικό; Η φιλία που καλλιεργούσατε τόσο καιρό εξαφανίστηκε χωρίς εξηγήσεις;
Μπορείτε να περάσετε πολύ καιρό απορώντας γιατί συνέβη αυτό. Μπορείτε να πείτε στον εαυτό σας ότι δεν θα κάνετε ούτε ένα βήμα πριν κατανοήσετε τις αιτίες που έκαναν ξαφνικά σκόνη κάποια πράγματα που ήταν τόσο σημαντικά και σταθερά στη ζωή σας.

Η ξεχασμένη πατρίδα Σεβαστάκης Δημήτρης

 Η ξεχασμένη πατρίδα
Σεβαστάκης Δημήτρης
Δημοσίευση: 24 Μαρτίου 2018 17:00

Τα χόρτα έχουν ψηλώσει. Παράξενο, φυσάει κρύος νοτιάς. Τα κάτασπρα σγουρά σύννεφα κάνουν ακόμα πιο δυνατό το μπλε του ουρανού. «Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε» έγραφε ο Ελύτης στον στίχο που τρέλαινε τις μαθήτριες. Οι ελιές κλαδεμένες, σκαμμένες, στα κλίματα σκάνε τα «μάτια». Όλα ανθίζουν. «Ολάνθιστα περιβόλια». Πού τ' άκουσα; Ούτε που θυμάμαι.

Polydouri, Πολυδούρη, Κοσμάς Κέφαλος

Η Μαρία Πολυδούρη (1902-1930) κατέχει ξεχωριστή θέση στην ελληνική ποίηση.
Ανήκει στη λογοτεχνική γενιά του '20, επηρεάζεται από το διάχυτο αίσθημα του ανικανοποίητου και της παρακμής, διαθέτει πηγαίο λυρισμό και το ποιητικό της έργο επικεντρώνεται στον έρωτα και τον θάνατο.
Τα τελευταία χρόνια της σύντομης ζωής της νοσηλεύεται σε σανατόριο, κάτι που επηρεάζει το έργο της.
«Εκδήλωση πνευματικού και ηθικού καθαρμού
αποτελούν τα ποιήματα της νεαρότατης ποιήτριας»
θα γράψει ο Τέλλος Άγρας.
Σε ηλικία 19 ετών ερωτεύεται τον ποιητή Κώστα Καρυωτάκη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη.
Έρωτας παράφορος: 
«Απελπισμένε μου ποιητή,
θα σε αγαπήσω άραγε όσο θέλω ν' αγαπήσω,
όσο σου πρέπει;».
Η χειραφετημένη γυναίκα αποτολμά πρόταση γάμου. Ο Καρυωτάκης, ο οποίος έχει προσβληθεί από σύφιλη, αρνείται. Η Πολυδούρη πληγώνεται. Ο εγωισμός μεγαλώνει το χάσμα, ωστόσο όλα δείχνουν ότι η πιο δυνατή μορφή του έρωτα, αυτή του ανεκπλήρωτου έρωτα, τους έχει κυριεύσει για πάντα. Ο Καρυωτάκης δεν θα γράψει ποτέ ξανά ερωτικό ποίημα. Η Πολυδούρη εξακολουθεί να αναφέρεται σ' εκείνον:
«Μόνο βλέπε με καθώς θα 'ρχομαι, 
μην πάρεις τα μάτια σου από μένα 
και πνιγώ μέσ' στο σκοτάδι...».
Το 1926, ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, προσβλήθηκε από φυματίωση. Το 1928 επιστρέφει στην Αθήνα και νοσηλεύεται στο Νοσοκομείο Σωτηρία. Την ίδια χρονιά αυτοκτονεί ο Καρυωτάκης. Η Πολυδούρη βρίσκει διέξοδο στο γράψιμο.
Πάρτε το φως!
Είνε καιρός
να μείνω πια μονάχη.
Φτάνει η απάτη μιας ζωής.
Κάθε προσπάθεια ένας εχθρός
για τη στερνή μου μάχη.
Είχε μάθει να διακρίνει στο αντρικό βλέμμα τον θαυμασμό, τον ερωτικό πόθο. Τώρα διακρίνει τη λύπηση:
«Να κρίνουν το τραγούδι μου, να το χτυπήσουν! 
Μα τι τους ενδιαφέρει η φτώχεια κι η αρρώστια μου; 
Ποιος γύρεψε τον οίκτο τους;»
Στο ποίημα «Προδοσία» διατυπώνει το παράπονο:
Ζωή πώς με παράδωσες μ' ένα φιλί στους δήμιους;
Η Μαρία Πολυδούρη, σύμβολο της πρόωρα χαμένης ομορφιάς, απόλυτα απελευθερωμένη, με προχωρημένες απόψεις και δυναμικά φεμινιστικό χαρακτήρα, χειραφετήθηκε νωρίς, ερωτεύτηκε και την ερωτεύθηκαν με πάθος. Γεύτηκε τη ζωή με ένταση. Το ερωτικό πλάσμα νιώθει πως κλείνει ακόμα ένα κεφάλαιο:
Ω, μη με βλέπετε που κλαίω,
κάποια παλιά συνήθεια θάναι.
Τα μυστικά μου όλα σας λέω,
τώρα που πια δε με μεθάνε.

Ψίχουλα ελπίδας στην Κομοτηνή

Ήταν με τρύπια και κουρελιασμένα ρούχα
τα μάτια του χαμηλά στη γη
να ψάχνουν ψίχουλα ελπίδας
Τον κοίταξα και ένιωσα τύψεις που ήμουν άνθρωπος.

Πιο πέρα συνάντησε ένα κάδο με σκουπίδια
Σταμάτησε και άπλωσε τα χέρια του
να πιάσει την τύχη.

'Άδειος από ελπίδα κάθισε σε ένα παγκάκι
και κοίταζε τον ήλιο που φόραγε τα καλά του.
Κόκκινος όσο ποτέ έπαιζε παιχνίδια στη φτώχεια του.

Τότε τον ρώτησα πως τον λένε
μου  απάντησε "άνθρωπο"
Το δικό μου όνομα το είχα ξεχάσει
Α! ναι Απάνθρωπο!

Ηρώ Κακαζάνη  "ΗΝΕΜΟΕΣΑ"
Από την τοπική εφημερίδα "Ο Χρόνος" Κομοτηνή

Αριστοφάνης

Για τον Ποσειδώνα.
Άνακτα Ποσειδώνα αλογάρη,
που το χρεμέτισμα των ίππων,
κι ο καλπασμός τους σου αρέσει,
και τα γρήγορα εμβολούχα,
τα πλοία τα πλουτίζοντα,
και των παλικαριών το ξεσυνέρισμα,
που λάμπουν μέσα στ' άρματα,
και στην κακοτυχιά τους,
Έλα έλα στο Χορό μας χρυσοτρίαινε θεέ,
άρχοντα των δελφινιών, λατρευόμενε στο Σούνιιο,
Γερούσιε, του Κρόνου γιέ,
στο Φορμίωνα αγαπητέ πιό από τους άλλους θεούς,
και στους Αθηναίους για τις,
νίκες τους τις πρόσφατες.

Για την Αθηνά.
Πολιούχα Παλλάδα Άνασσα,
της ιερότερης πόλης από όλες,
της πρώτης στη δύναμη,
στους ποιητές και στον πόλεμο,
Αθηνά μας προστάτισσα,
Έλα έλα πάρε μαζί σου και έχε
τη συνεργό βοηθό μας,
σε εκστρατείες και μάχες,
τη Νίκη, του Χορού μας τη συντρόφισσα
και των εχθρών μας, μαζί κυνηγήτρα.

Vasilis Drougas, Βασίλης Δρούγας, Βιβλίο Φυσικής για παιδιά, Περιπέτεια στη Φυσικοχώρα, Dr, CERN

Ελάτε στη Φυσικοχώρα του Βασίλη Δρούγια.. http://billdrougas.blogspot.gr/. Η Φυσικοχώρα είναι μια απέραντη χώρα που καταλαμβάνει όλο τον πλανήτη και όλο το απέραντο Σύμπαν. Σε αυτή τη χώρα μπορείς να ταξιδέψεις είτε με την καθημερινή σου εμπειρία είοτε με την φαντασία σου. Ενα μαγευτικό ταξίδι με τις έννοιες, τα φαινόμενα, τα χρώματα, τις εικόνες της ΦΥΣΙΚΗΣ.  Αναζητήστε την περιπέτεια και τα κρθμμένα μυστικά στις σελίδες του βιβλίου και φτιάξτε τις δικές σας ιστορίες από τις εμπειρίες σας. Ζωγραφίστε αυτά που βλέπετε γύρω σας και παρατηρείστε πως η Φυσικοχώρα θα μας ταξιδέψει σε ένα κόσμο όπου ξετυλίγεται η μαγείας της ΦΥΣΙΚΗΣ.

Αποσπάσματα:

Μιά μέρα στο Σχολείο που έκανε πολύ κρύο..

Όλοι μας τουρτουρίζαμε πάνω στο θρανίο..

Ο Δάσκαλό μας θέρμανε με λίγες εξισώσεις..

Και στο τετράγωνο έσπρωχνε τη ρίζα να τη διώξει...

..............

Ο Δάσκαλος μας μάθαινε..

Πως να μάθουμε τη φύση..

Και στο μυαλό μου έβαζα..

Τους τύπους και τη λύση..

..............

Θέλω στο δρόμο να τσουλάω..

Χωρίς να βρίσκω την τριβή..

Και από τη σόμπα του Σχολείου μου..

Να παίρνω θερμότητα πολλή..

..............

ζζζζζζζζζζζζζ!

Μια μέρα αποκοιμήθηκα πάνω στη φυσική..

Και το μυαλό μου σκόρπισαν τύποι εδώ και κεί..

Ο Νεύτωνας με κράταγε..

Ο Δημόκριτος με τραβούσε..

Κι ο Αιστάιν έτρεχε..

και όλο με προσπερνούσε!

Βάρναλης

Τυχερέ, κείνο τ' άθλιο δειλινό
σε δέσαν με το Δάσκαλο Γληνό.
.......................................
Μαζί μας, τελεφταίοι, με το βαπόρι
πρεζάκηδες, αλάνια, λαθρεμπόροι.
Ξεπίτηδες, για να φανεί, πως ίσια
λογιούνται η Λεφτεριά και τα χασίσια...»

Η Φωνή των πραγμάτων, Σωτήρης Π. Βαρνάβας, βιβλίο, ποιήματα, Γράμματα Εμπράγματα, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2015

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
Έχω μια αδυναμία να ανακατεύω
τα συρτάρια μου
μην τα τακτοποιείτε
πονάνε τα πράγματα να περιμένουν
τα δάκτυλα να τ’ αγγίξουν
κάποια νιώθουν το βάρος των άλλων
στην πλάτη τους
δεν ομιλούν παρά περιμένουν
ένας χαρτοκόπτης
που δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ
ένα μπρελόκ
που κανένα κλειδί δεν του γύρεψε
να το θυμηθεί σε κάποια έξοδο
ένα συρτάρι που τελικά ποτέ του δεν άνοιξε.
Όλα τα πράγματα έχουν δικαίωμα
να πάρουν μια θέση στο ποίημα,
αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο
τα πράγματα στα συρτάρια μου
δεν έχουν μια ορισμένη θέση.
Κάποια κιόλας γίνανε λέξεις
χωρίς όμως σημεία στίξης
χωρίς το χρόνο να τα ενοχλεί
με αλληλουχίες.
Καταφέρνω έτσι να διώξω το φόβο
απ’ τα πράγματα
και να ακούγεται εδώ άφοβα η φωνή τους.

Σωτήρης Π. Βαρνάβας
από το βιβλίο Γράμματα Εμπράγματα
εκδόσεις Γαβριηλίδης 2015

Χριστούγεννα, Κωστής Παλαμάς

Αχ, αχ, Χριστουγεννιάτικο της φαμελιάς τραπέζι
που ταίρι ταίρ’ η όρεξη με την αγάπη παίζει!
Τα ποτηράκια ηχούν γλυκά, λαμποκοπούν τα πιάτα,
γύρω φαιδρά γεράματα και προκομμένα νιάτα!
Κούρκος στη μέση ολόζεστος μοσχοβολά, ροδίζει,
και τρέχει ολούθε το κρασί και κελαδεί κι αφρίζει.
Και να θωρείς αγνάντια σου δυο αδελφές, κοπέλες
με κουβεντούλες άσωστες γλυκιές γλυκιές, δυο τρέλες,
ή να σου λέει αγνάντια σου για το ξανθό παιδί σου
δυο χρόνων γυναικούλα σου, ο έρως της ζωής σου.
και να σ’ αρχίζει ακούραστη ο πάππος φλυαρία,
των Χριστουγέννων μια γνωστή πανάρχαια ιστορία...
Αχ, αχ, Χριστουγεννιάτικο της φαμελιάς τραπέζι
που ταίρι ταίρ’ η όρεξη με την αγάπη παίζει!

Να ’μουν του στάβλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι,
την ώρα π’ άνοιξ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι!
Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,
το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του,
να λάμψω από τη λάμψη του κι εγώ σα διαμαντάκι,
κι από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι,
να μοσχοβοληθώ κι εγώ από την ευωδία
που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία,
να ιδώ την Αειπάρθενο, να ιδώ το πρόσωπό της
πώς εκοκκίνισε, καθώς πρωτόειδε το μικρό της,
όταν λευκό, πανεύοσμο το προσωπάκι εκείνο,
της θύμισ’ έτσι άθελα του Γαβριήλ τον κρίνο...

Να ’μουν του στάβλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι,
την ώρα π’ άνοιξ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι!

Απόσπασμα από το ομώνυμο ποίημα του Κωστή Παλαμά

Ευγενία Χρίστου: Μια αν-ήσυχη, προβληματισμένη συγγραφέας που δεν υπόσχεται αλλά παλεύει να τα καταφέρει

Τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορώ μέσα στο σκοτάδι που είναι απλωμένο σε όλη αυτή την περιοχή χωρίς να ξέρω που πάω ή που ακριβώς βρίσκομαι ήδη. Η ανάσα μου λιγοστεύει, οι μύες μου καίνε το αδύναμο πλέον σώμα, η καρδιά μου νιώθω ότι θα βγει από μέσα μου τόσο δυνατά που χτυπά, αλλά δεν το βάζω κάτω. Προσπαθώ να ξεφύγω από το άγνωστο και να. Γνωρίζω ότι όλο αυτό δεν είναι αληθινό μα δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Ο φόβος με έχει κάνει να χαθώ για τα καλά ψάχνοντας απεγνωσμένο την έξοδο από αυτόν τον εφιάλτη. Η έλλειψη φωτός με κάνει να νιώθω χαμένη, αβοήθητη όσο παιδιάστικο ή τρελό και αν ακούγεται. Τρέχω στο μαύρο μονοπάτι που το μόνο που ακούγεται είναι ο ήχος της βροχής, τα πόδια μου σχεδόν σέρνονται από την κούραση με αποτέλεσμα να γλιστρήσω στο βρεγμένο δρόμο και να πέσω κάτω στο έδαφος με δύναμη. Μπροστά μου υπάρχει μία διασταύρωση δίχως πινακίδες που να μπορούν να με οδηγήσουν κάπου. Απελπισμένη από τα όσα συμβαίνουν, με το σώμα μου να πονάει από την πτώση, σηκώνω το βλέμμα μου ψηλά στον ουρανό και ξέρω βαθιά μέσα μου τι έρχεται. Μια λάμψη στον ουρανό με κάνει να επιβεβαιώσω το σκεπτικό μου. Κεραυνοί!

H istoria toy Ali Η ιστορία του ΑΛή

Πιερ Πάολο Παζολίνι, 

«Προφητεία». 

«Στον Ζαν - Πολ Σαρτρ 

που μου διηγήθηκε την ιστορία

 του Αλή με τα γαλάζια μάτια». 

(«Ποίηση σε σχήμα Τριαντάφυλλου», 

Πρόλογος Στέφανος Ροζάνης, 

μετάφραση Ανδρέας Ριζιώτης, 

εκδ. «Τυπωθήτω», 2004):

Τρίστιχα για την αγάπη, Επτά αμαρτήματα και πέντε δυσκολίες

Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρέχτ, ηλικία: 20 ετών
στο Άουγκσμπουργκ παρά τω ποταμώ Λέχ γεννηθείς
με ασθενή μάτια, καστανό χρώμα μαλλιών
από παιδί συνεσταλμένος μάλλον παρά θρασύς,
εγώ, που συνηθισμένος ήμουν να καλοπερνώ,
και σχεδόν τίποτα δεν υπέφερα απ᾽ την ζωή επίσης
παρά μάλλον με εφείσθησαν σαν ωμό αυγό
διαμαρτύρομαι παρά ταύτα δια της παρούσης.
2
Ένεκα του ότι δεν έχει νόημα να εξοργίζεται κανείς σας
αν κάποιος, επειδή το᾽χει ανάγκη, τελωσπάντων κατουρεί,
Παρακαλώ για τις υπογραφές σας,
ωστόσο προηγουμένως για την επιγραφή.
Και μια κι ακόμα δεν βρήκαμ᾽ ούτε μία
διαμαρτύρομαι μετά ταύτα παρευθύς
που δεν υπάρχει ειδική δικαστική βαθμίς καμία
προ της οποίας μπορεί να διαμαρτυρηθεί κανείς.
3
Ένας φτωχοδιάβολος, πλάνης χωρίς πάψη.
Γιός φτωχών γονιών στη Λουτσετσία
εις τον αέρα έχει γράψει
της γης το άσμα της πενίας όλο πικρία.
Πριν πλέον 5x100 χρόνια τώρα-
Λίγο αργότερα τον παράχωσαν.
Ωστόσο δεν έμαθε κανείς ως την ώρα
Την αίτησή του πού την παράδωσαν!
4
Έτσι λοιπόν χτυπάω, μπροστά μου το γήρας
Περισφίγγει τον λαιμό και τη ματιά σκοτιδιάζει
Διδάσκει ολιγάρκεια και μεσ᾽ σε κρύα γη εκ πείρας
πολύ εύκολα σε ειρήνη με αναγκάζει [,]
χωρίς ιδιαίτερη ταχυδρομική διεύθυνση
ούτε έμπλεος ταπεινοφροσύνης και χωρίς κατηφία [-]
στου αέρα πάντα εκ νέου την μουσούδα με κατεύθυνση
την ακόλουθη διαμαρτυρία.

"Τρίστιχα για την αγάπη"
του Μπρεχτ, εκδόσεις Ερατώ, 2016 του Γιώργου Σταμάτη.
"Επτά αμαρτήματα και πέντε δυσκολίες"
 Εκδόσεις ΚΨΜ,το βιβλίο του Μπρεχτ σε μετάφραση Γιώργου Σταμάτη.

Martinique poem

Je suis né dans une île amoureuse du vent

Où l'air à des odeurs de sucre et de vanille

Et que berce au soleil du tropique mouvant

Les flots tièdes et bleus de la ... Martinique

Sous les brises au chant des arbres familiers

J'ai vu les horizons où planent les frégates

Δικαιοσύνη, βρόντηξε και λάμψε, Προκοπή! Παλαμάς

Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ίδρωτά μας

ποτίζουμε τη γης, για να γεννά

καρπούς, λουλούδια, τ’ αγαθά του κόσμου ολόγυρά μας.

Φτωχή αλουλούδιαστη, άκαρπη μονάχα η αργατιά.

Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ίδρωτά μας

ζυμώνουμε του κόσμου το ψωμί.

Πιο δυνατά κι απ’ τα σπαθιά τα χέρια τα δικά μας,

και μ’ όλο τ’ αλυσόδεμα, σκάφτουν και η γης πλουτεί.

Στου κόσμου τους θησαυριστές το βιος σου, Εργάτη,

νόμοι στο τρών’ αδικητές χωρίς ντροπή!

Αγκαλιαστείτε, αδέλφια, ορθοί!

Με μια καρδιά, μια γνώμη.

-Δικαιοσύνη, βρόντηξε και λάμψε, Προκοπή!

Κωστής Παλαμάς

* Ο μεγάλος μας ποιητής το έγραψε το 1913 ως Ύμνο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, το οποίο ιδρύθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1910. Ο Ύμνος μελοποιήθηκε από τον Μανόλη Καλομοίρη

Αντανακλάσεις, Σωτήρης Π. Βαρνάβας από τη συλλογή, Ψήγματα Απείρου, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2006

Αντανακλάσεις

Αυλή του Απρίλη ο ουρανός
τροφή το σύννεφο στη γη χαρίζει
το χώμα χαίρεται χοροπηδά,
χλόη στα πόδια της ελιάς
στον ώμο της κεραμιδί
μικρό πουλί κτενίζει τα μαλλιά της
κέντημα κόκκινη ποδιά
χρυσή γιρλάντα
Γη γεμάτη τ’ ουρανού παιδιά.
Σωτήρης Π. Βαρνάβας
από τη συλλογή Ψήγματα Απείρου
εκδόσεις Γαβριηλίδης 2006

Καλό Πάσχα 17 Απρίλη 2017 από www.ansa.gr, ενοικιάσεις αυτοκινήτων, Αθήνα, Συγγρού 27Β, +302109243582

Γυναίκες της Σαρίας, της Ευαγγελίας Πανούση

Ευαγγελία Πανούση

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΣΑΡΙΑΣ

Γυναίκες της σαρίας
Τους παλμούς σας αφουγκράζομαι.
Σκιρτήματα καταγράφω
μιας απέλπιδος προσπάθειας
ελεύθερες να υπάρξετε.
Γυναίκες του τσαντόρ, της μπούργκα
η σκέψη αμιγής μαζί σας ταυτίζεται.
Ο πνιγμός σας, τις ανάσες μου σβήνει.
Μια τρύπα γίνομαι στενή περιοριστικά
τον κόσμο ν’ατενίζω.
Διαιωνίζομαι, σκιά στους δρόμους
μ’ αθόρυβο το βάδισμα.
Ανυποψίαστα περνώ πλάι σας
κι είναι σαν να μην υπάρχω.
Δίχως ταυτότητα γεμάτη ντροπή
σπαράζω κάτω από τη διαγραφή
που μου φόρεσαν.
Πουλί κλεισμένο σε κλουβί
αέναες κινήσεις,
επαναλαμβανόμενης εξάρτηση
για τροφή και προστασία.
Το σώμα μουδιασμένο
στην απομόνωση μιας φυλακής.
Όταν κεφάλι σηκώσω θα’ ρθουν οι νόμοι της επιβολής
με λιθοβολισμό να μ’ αφορίσουν.
Την κόρη μου θα παντρολογούν
στα δεκατέσσερά της χρόνια
διαιωνίζοντας τη στέρηση
της ελεύθερης επιλογής
που άνθρωπο με κάνει.
και δε γνωρίζω τιποτα πιο οδυνηρό
απο το τσαντόρ μέσα μου.
7/4/2017
https://www.facebook.com/eva.panousi?fref=nf

Αθηνά Ανδρουλάκη, παθολογοανατόμος, Νοσοκομείο Ελπίς, ποιήτρια, διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Αθηνών, Αρκαλοχώρι Ηράκλειο, οι μύλοι της θάλασσας

ΟΙ ΜΥΛΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Στην Αννα Αφεντιάδου

Με την λάθος εκτίμηση

πως θα κοστίσει λίγο

πηδά

στον όμορφο γιαλό

στέκει ανάμεσα

θα ανταγωνιστεί

τον άλλο του εαυτό

στους μύλους της θάλασσας.

Καιρό μετά

μύστης του γλυκού

και αλμυρού νερού

τινάζοντας

αλάτι από το χθες

εμμένει

για ένα τεντωμένο σκοινί 

να βαδίζει στο αύριο

να τον αντέχει όπως είναι

                         σχοινοβάτης.

---

Η λιτή ποιητική γραφή της Αθηνάς
αυτή τη φορά απευθύνεται στους απόντες..
Πρόσωπα και προσωπικότητες
με ιδιαίτερα βιώματα και αποτυπώματα
στο φως και τη "σαρκοβόρα σιωπή"
των "παγωμένων εικόνων"

όχι μόνο την συγκίνησαν αλλά και την ενέπνευσαν
να μεταφέρει με μοναδικό τρόπο
τις υποψίες της για αυτό
που συμβαίνει δηλ. με τις ευτυχίες
που με την άμπωτη αποτραβιούνται...

"Οργασμός αλήθειας", "πλανόδιες αχτίνες"
"πολύχυμοι καρποί", "πλεούμενα όνειρα"
"απόκοσμα παράλια", "τοπία με ουλές"
"μισάνοιχτες ανάσες"
"λέξεις που πονούν"

και αιχμηρά εργαλεία που γιατρεύουν
συνθέτουν ένα παζλ ζωής και θανάτου
που η Αθηνά με τα 41 διαμάντια της
αντι-παλεύει με επιτυχία.
ΧΡ 13/3/2017

Τα σαράντα της Αθηνάς 2019-07-14 Βρηλίσσια

Εξωτερικός χώρος εκκλησίας

Ένα τραγούδι, ανέκδοτο ποίημα του Νίκου Καβαδία, θησαυρισμένο από τον Φίλιππο Φιλίππου, συγγραφέα

Ένα τραγούδι ή Ποίημα
Έχει η ψυχή μου μυστικά 

και τα φυλάει κρυμμένα

Μέσα στ’ ανήλια βάθη της 

τα τρισκοτίδιασμένα

Τόσο βαθιά όσο η θάλασσα

δεν κρύβει το κοράλλι

Λες και φοβάται να τα ιδούν

και να τα μάθουν άλλοι.

Έχει η ψυχή μου μυστικά

και τα φυλάει κρυμμένα

Μες στου βυθού της τ’ άδυτα

όσο δειλή παρθένα,

Δεν κρύβει μες στου στήθους της

τα φλογισμένα βάθη

Κρυφή αγάπη που κανείς

δε θέλει να τη μάθη.

Για το κοράλλι να φανή

μι' αχτίνα φτάνει μόνη,

την κόρη πάλι μια ματιά

κι αυτή τα φανερώνει

Κ’ ένα τραγούδι μοναχά

δε φτάνει και για μένα 

Να δείξη ό,τι έχω στης ψυχής 

τα τρίσβαθα κρυμμένα.

Νυχτολόγιο Γιαν Φάμπρ

Νυχτολόγιο

Αρλ, 14 Ιουλίου 1978

Πονάει όλο μου το σώμα

από την αϋπνία.

Στέκω πάνω από ένα απόκρημνο βάραθρο.

Αρλ, 15 Ιουλίου 1978

Δίνω δωρεάν μικρά έργα τέχνης: κάρτες με το όνομά μου με μικρά

προκλητικά κείμενα ή σχέδια (που κάνω με μπλε Bic).

Δεν είναι ο θάνατος του εμποράκου.

Είναι ο θάνατος του καλλιτέχνη.

Δύο βιβλία του Γιάννη Ρίτσου, Θέατρο Γιάννη Ρίτσου, Μια γυναίκα πλάι στη θάλασσα, Πέρα από τον ίσκιο των κυπαρισσιών

"Μια γυναίκα πλάι στη θάλασσα"

"Πέρα από τον ίσκιο των κυπαρισσιών"

Δυό βιβλία αγκαλιασμένα..

από το Γιάννη Νίτσο εκδομένα..

του Γιάννη Ρίτσου θεατρικά αγαπημένα..

σε ένα δρόμο όχι πεταμένα..

ποιος ξέρει από πιο θεό σταλμένα..
ΧΡ.

Χ.Ρ 25/9/2016
.. Περιέχουν πολύ ωραίους στίχους του Ρίτσου ..

Μητέρα, από τα ποιήματα της συλλογής "Χρεόγραφο" του Σωτήρη Π.Βαρνάβα, εκδόσεις Γαβριηλίδη, Αθήνα 2013

ΜΗΤΕΡΑ

Αμίλητη η μητέρα καθόταν στην αυλή

πλέκοντας τη ζωή της παπαρούνες

στάχυα και τριαντάφυλλα

μα πιο πολύ ζωγράφιζε με τις κλωστές

αδύνατα πουλιά με ανοιχτές φτερούγες

και πάνω τους ο ήλιος με τις αχτίνες του

τα χαιρετούσε,

χαμόγελο φωλιάς είτε του ύπνου ανάσα

δε φάνηκε στη ζωγραφιά της

εξόν στις ανθοδέσμες του θανάτου της.

Ήχοι μ’ ακολουθούν απ’ το δοξάρι του αργαλειού

μέσα στη νύχτα

και στα λευκά σεντόνια που ύφαινε

διαβάζω διαδρομές

ονόματα σταθμών στην ούγια τους τα γεγονότα.

Σωτήρης Π. Βαρνάβας,

Από το βιβλίο:

Χρεόγραφο

Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2013

Anne Ruth Rodopoulos Australia: history of Greece will never die..!

 A Poem by Anne

A child of tender age and sensitive in ways unusual to most,

why can they not understand,

don't they know she can understand their language?

mouth and muscles are not enough formed.

Knows her mother is too busy in mundane tasks to really see this,

plus war with Japan , and three other children.

Poor mother fatigued past her limit.

tiny pale skinned golden haired baby knows the impossibility of using their language.
Frustrating to know every word and gesture and mouth of the baby is unresponsive

Decision made to wail loudly ,as any sound that is loud will seek attention .

Mother, no response,

Church bells sound the baby knows instinctively from watching,
that mother has gone to pray in the church.

Sleep soothes.

A heavy load of books.

Αεράκι κάτω από την Ακρόπολη Γιάννης Βαρβέρης

ΑΕΡΑΚΙ ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Το έργον των θεών διακόπτομεν εμείς

Γιατί καθώς μες την κρεπάλη ενός ξενοδοχείου

τα σώματα συμφυρονταν

νωθρά επειγόμενα να παρατείνουν

αναβολές μιας λύτρωσης μοιραίας

κάτι ανεμίσματα κουρτίνας

στο βλέμα φανέρωσαν φευγαλέα λωρίδα

Παρθενώνος

θραύοντας τον αργό συντονισμό

φουσκώνοντας τρελή βιασύνη

για συνοπτικές διδικασίες

να βγώ στο δρόμο

να γυρίσω σπίτι μου

να μαζευτώ

να δω τι κάνω

Γιάννης Βαρβέρης

Γιάννης Βαρβέρης Πολυκατάστημα "ἡ Ελπίς"

ΠΟΛΥΚΑΤΑΣΤΗΜΑ Η ΕΛΠΙΣ

Ὑπέροχο πολυκατάστημα
μὲ ὅλα τὰ φῶτα, τὰ στασίδια, τὶς ἀνέσεις
μὲ πωλητὲς ἁπλοὺς καὶ μὲ τιτλούχους
ὑπέροχο πολυκατάστημα
γιὰ πλούσιους καὶ φτωχούς
γιὰ ἐνδιαφερόμενους
κι ἐνδιαφερόμενους τῆς τελευταίας στιγμῆς
μὲ τοὺς ὀρόφους του
ἕναν γιὰ κάθε πίστη
πάντα κλειστὸ στὴν ἔξοδο
μὲ ὀρθάνοιχτες τὶς πόρτες του
ἀφειδῶς διαθέτει
ἀπόλυτης ὑπεραξίας ἐμπόρευμα
κόστους μηδενικοῦ

ἐνῶ ἐγώ
τί ἀγοραστὴ νὰ περιμένω ἐγώ
ποὺ ἀπέναντι πουλάω
τὶς εἰκονίτσες μου λευκές
δωρεὰν πανάκριβες
μέσα στὸ κρύο;

Γιάννης Βαρβέρης

Σύγγχρονοι πρόσφυγες στην ποίηση αποσπάσματα Αναγνωστάκη, Ιησού, Σαχτούρη, Βάρναλη

«Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε

Ἀλλότριο πλῆθος ἕρπει τώρα στὶς λεωφόρους

 Ἀλλάξαν καὶ τῶν προαστίων οἱ ὀνομασίες

 Ὑψώνονται ἄσυλα στὰ γήπεδα καὶ στὶς πλατεῖες. 

Ποιὸς περιμένει τὴν ἐπιστροφή σου; Ἐδῶ οἱ ἐπίγονοι

Λιθοβολοῦν τοὺς ξένους, θύουν σ᾿ ὁμοιώματα,

Εἶσαι ἕνας ἄγνωστος μὲς στὸ ἄγνωστο ἐκκλησίασμα Κι ἀπὸ τὸν ἄμβωνα ἀφορίζουνε τοὺς ξένους

Ρίχνουνε στοὺς ἀλλόγλωσσους κατάρες.»

(Μανόλης Αναγνωστάκης, Ἡ Συνέχεια, «Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε».)

«Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι δυσκόλως πλούσιος εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν,

πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ραφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν.» 

(Ματθ. ιθ' 16-26):

«Αὐτὸς κοιτοῦσε βαθιὰ
 βαθιὰ μεσ᾿ στὸ πηγάδι τὸ βάθος του

 δὲν τελείωνε σὲ τούτη τὴ ζωὴ 

οἱ σάρκες ξεκολλούσανε κι ἔπεφταν μία-μία

 σε λίγο δὲ θὰ τοῦ ἔμενε παρὰ ὁ σκελετὸς

 Τὸ πῆρα ἀπόφαση - ἔλεγε - τὸ πῆρα πιὰ ἀπόφαση 

θὰ ζήσω μέσα στοὺς πνιγμένους καὶ μέσα στοὺς λεπρούς» 

(Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα 1945-1971, «Ὁ Ἅγιος».)

«Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν

 το φως να το σηκώσουν

 δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή

 απ' την αλήθεια της σιωπής

 χίλιες φορές να γεννηθείς

 τόσες θα σε σταυρώσουν» 

(Κώστας Βάρναλης, Σκλάβοι Πολιορκημένοι, «Οι πόνοι της Παναγιάς»)

Νέα βιβλία, Ταξιδευτής, Δώρας Μακρή, Οι Λεύκες, ο Λόρκα κι ο Ελύτης μιλάνε Ευγενία Λουπάκη, δημοσιογράφος στο κόκκινο, Βασίλης Βασιλόπουλος ΕΡΤ, Μαρία Κανελλοπούλου και Σύλβια Βενιζελέα, τραγούδι Καλλιόπη Βέττα, Θέατρο Αθηνών, 29 Φλεβάρη 2016, 19.30μμ.οδός Βουκουρεστίου 10, πλ. Συντάγματος

Η Ποίηση, παγκόσμια ημέρα ποίησης, ευβοέας ποιητής Βασίλης Κούλης, μικροί πρόσφυγες

 Η Ποίηση

Η ποίηση είναι μια αστραπή

κρυμμένη στο πληγωμένο τους αίμα.

Η ποίηση είναι

αυτό που είδαν τα παιδικά τους μάτια.

Η ποίηση είναι

τα ίδια τους τα μάτια,

αν τους αφαιρέσουμε τη σκόνη,

αν τους αφαιρέσουμε την οδύνη,

και την άβουλη γυαλάδα της μηχανής

Τα μάτια τους

πλυμένα από ανοιξιάτικη βροχή

ανοιγμένα σε όνειρα λουλουδιών..

Βασίλη ΚούληΕυβοέα Ποιητή

1928 

Τόμας Μπέρχαρντ, «Μανία καταδιώξεως» «Έξι Ευρωπαίοι ποιητές» σε μετάφραση Αλέξανδρου Ίσαρη, από τις εκδόσεις Gutenberg

Ο Τόμας Μπέρχαρντ στη διαθήκη του απαγόρευσε οποιαδήποτε χρήση του έργου του από το αυστριακό κράτος. Στην Ελλάδα δεν είναι γνωστός ως ποιητής, αξίζει (και με το παραπάνω) όμως να διαβάσουμε το ποίημά του με τίτλο «Μανία καταδιώξεως» (περιλαμβάνεται στη μικρή ανθολογία με τίτλο «Έξι Ευρωπαίοι ποιητές» σε μετάφραση Αλέξανδρου Ίσαρη, από τις εκδόσεις Gutenberg):

«Όταν πείνασα ξαφνικά

στο Χάινμπουργκ, πήγα σ' ένα εστιατόριο

ερχόμενος από την Κρακοβία

και παράγγειλα

χοιρινό με κνέτελ

και μια μικρή μπίρα.

Στο ταξίδι μου στη Σλοβακία

άδειασε πάλι το στομάχι μου.

Κουβέντιασα με τον πανδοχέα,

μου είπε πως θα έπρεπε να σκοτώσουν

όλους τους Πολωνοεβραίους

χωρίς εξαίρεση καμία.

Ήτανε ναζί.»

Ανατριχιάζεις με την επιβεβαίωση ότι η ποίηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά η τέχνη της ακρίβειας. Τίποτα δεν περισσεύει και το κακό είναι εδώ. Είναι εδώ περιμένοντας την ευκαιρία του. Συνεχίζοντας το ταξίδι του στη φρίκη ο Τόμας Μπέρχαρντ, πηγαίνει στη Βιέννη, όπου συναντά έναν καλλιτέχνη που αποδεικνύεται ναζί. Από κει στο Λιντς, όπου αντιλαμβάνεται πως ο σεφ στο καφέ Ντραξελμάγερ είναι κι αυτός ναζί, ώσπου στο Ζάλτσμπουργκ συναντάει τον καθηγητή του των θρησκευτικών, ο οποίος του λέει πως ό,τι έγραψε:

«είναι σκατά

και πως τη σήμερον ημέραν

μπορεί κανείς να δημοσιεύσει

τα μεγαλύτερα σκατά,

σε μια εποχή, είπε, που είναι

έτσι κι αλλιώς σκατένια,

στο Τρίτο Ράιχ, είπε, δεν θα μπορούσα

και πρόσθεσε πως ήμουνα γουρούνι

και ύπουλο σκυλί (...)». 

Φυσικά ο δούλος του Κυρίου ήταν κι αυτός ναζί.


Και καταλήγει στο ποίημά του «Μανία καταδιώξεως» ο Τόμας Μπέρχαρντ:

«Χθες έλαβα μια κάρτα από το Ίνσμπουργκ

με τη χρυσή στέγη,

όπου κάποιος είχε γράψει

χωρίς να λέει γιατί:

Όσοι είναι σαν εσένα πρέπει

να πεθαίνουν σε θαλάμους αερίων!

Περίμενε και θα δεις!

Διάβασα την κάρτα ξανά και ξανά

ώσπου άρχισα να φοβάμαι».

When the Nazis came for the communists,
I remained silent;
I was not a communist.

When they locked up the social democrats,
I remained silent;
I was not a social democrat.

When they came for the trade unionists,
I did not speak out;
I was not a trade unionist.

When they came for the Jews,
I remained silent;
I wasn’t a Jew.

When they came for me,
there was no one left to speak out. 

Attributed to Pastor Friedrich Gustav Emil Martin Niemöller.

Το φάντασμα της όπερας του Ηλία Φούκη

COSMOPOEMS
SHAKESPEARE BEFORE THE PERFORMANCE Poem by ILIAS FOUKIS

Fans of my Poetry and Poetry in general. Happy Year of Shakespeare. I wrote this poem in 1999. Now we publish the solemn anniversary of the genius of humanity. The case is to take your ratings and comments for this poem. I look forward to...

SHAKESPEARE BEFORE THE PERFORMANCE

Tomorrow night there’ll be a performance
and in the morning
I’d like to drop in on rehearsals.

Since night is no time to get involved
with the fanfares of glory
I’ll slip out for a while into the world of the Defeated.

Their God died sometime ago.

Only their Fate continues to be vital
and thus isolated as they are...so very far from the Earth
they are drowning in the sorrow that they have no right at all
to see that their past which the chroniclers
were in such a hurry to embody in memories
has now returned so acrimonious and venomous
and being mounted with such spectacular and terrible expertise
so its case may be pleaded
in the Theatre of the World.

That is also why I came down here
to confront with them
the new approaching state of History
which if I were to compare it to a frenzied river
the Monarchs are those who without the slightest
doubt have harrowed to the point of collapse
this schizophrenic tragedy.

The Monarchs know this all too well
and indeed one of them who is still alive
with his spectres secreted beneath his white uniform
will play his part in the performance
which is in conformity with all artistic contingencies
and will topple so many idols
even demolish the Astronomical view of the Universe.

You were right to bring Heaven back
to the World’s stage...
because it had become utterly revolting and gross...

Moreover Heaven had distanced itself
from my heart as well...
and indeed because of this distancing
it seems to me it is I who have made the mistake.

The moment I found myself caught up in the resolve
of the Defeated
to once more appear on the solid ground of History
I should have suggested that the director of the performance
incorporate into the work a scene
which dealt with the Ethos and Breeding transmitted
by the patrons and boot-lickers of the Palace.

Because by the time the Sovereign is able to feel
once more King
the Defeated will have slipped out of my control
and on one of the unsullied areas of the Planet
Hell acting along with Paradise will wage
within a single hour a life and death war
so that just a few moments before the sun rises
the procedure
for the conquest of the Throne
will have come to an end.

The Victor will make it understood
to those there
that it is not mere chance
that he is the one assuming the Throne
at precisely the moment
when the Sun is coming into the World.

Whatever happens
his authority though it sink at evening
will be returned again by nature at dawn.

After this intrepid rationalization
regarding the things of the World
thousands of proposals will be made to me
for press interviews
literary appearances
and other such contemporary trivialities...

But I would not want to look at
the Sun of this foul authority
and in full flood of mourning
I would pull back into the dark
in order to foreseethe coming tragedies of this world

My Soynio a poem by Anne Rodopoulos

My Sounion

Sounion you are my heaven,
of glorious sea, sapphires cannot complete,
they stay hidden deep in ancient soil,
ashamed for tiny photon to display their,
depth of hue, not easily seen but sought
to adorn the human form.
Human language, so inadequate to try to
say how I feel, when I look and breathe the
vivid colors and perfumes of the gently textured sea.

A rich, depth royal blue surrounds me,
the sun has generously scattered a billion shining diamonds,
that beckon me to gaze unending at this holy light.

My cold marble columns stand heroically,
Poseidon resonates in everlasting Rhythm,
I tolerate the noise of people and flashes from cameras.
For thousands of years I have tried to stay,
although, I endure the toll of seasons.
Ancient people you have chosen heaven for me
to have as my abode.

The tiny perfumed flowers are not forgotten
as they display their dainty and fragile blossoms
at my feet, a carpet of softest pink and white.

I smell a patch  of chamomile trodden
by thoughtless feet. Stoically bending again to
tempt the bees for honey.

Athena your fragile feminine temple long gone.
I miss the melodies you sang as the morning air
begins to stir, your gently voice can still be heard
and the sea birds try in vain to memorize your sweet refrain.
Anna Ruth Margaret Rodopoulos
27/2/2016
Athens