Σπασμένο καράβι, Γιάννης Σκαρίμπας, Ουλαλούμ

Σπασμένο καράβι νάμαι πέρα βαθιά

έτσι να ‘μαι –
με χώρις κατάρτια με χώρις πανιά να κοιμάμαι.
Νάν’ αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική γύρω γύρω,
με κουφάρι γυρτό και με πλώρη εκεί που θα γείρω.
Νάν’ η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά
έτσι νάναι! –
και τα βράχια κατάπληκτα και τ’ αστέρια μακριά να κοιτάνε…
Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές
δίχως χάρη –
κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές το φεγγάρι.
Έτσι νάμαι καράβι γκρεμισμένο, νεκρό
έτσι να ‘μαι –
σ’ αμμουδιά πεθαμένη και κούφιο νερό, να κοιμάμαι…

Γιάννης Σκαρίμπας, από την ποιητική συλλογή «Ουλαλούμ», 1936

Ουλαλούμ

Ηταν σαν να σε πρόσμενα Κυρά
απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,
κι' έλεγα: Θάρθει απόψε απ' τα νερά
κι από τα δάσα.

Θάρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει φώτα και βροχή
και νειό φεγγάρι...

Και, να, το κάθισμά σου σιγυρνώ
στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα
και - να μαζί σου κι' όλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα.

Πώς - να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπα»
που μ' έλεγε τρελλόν πως είχες γίνει
καπνός και -τάχας- σύγνεφο θαμπό
προς τη σελήνη...

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ,
κίνησα να σε βρω στο δρόμο -ωιμένα-
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα)
χρυσή κι' εσύ με μένα

Τόσο πολύ μ' αγάπησες Κυρά
που άκουγα διπλά τα βήματά μου
πάταγα γω -στραβός- μες στα νερά;
κι' εσύ κοντά μου...

Γνωστό απολαυστικό ποίημα του Γιάννη Σκαρίμπα (1893-1984). Ο Γιάννης Σκαρίμπας δεν χρειάζεται συστάσεις παρά μόνο για τους πολύ νεότερους. Χρειάζεται όμως πού και πού ελαφριά υπενθύμιση, αφού αστραφτερό μυαλό και ταλέντο κι αφού και σήμερα μπορεί να μιλήσει με την ιδιότυπη γλώσσα του χωρίς κανείς να βαρεθεί απ' όσους ευτυχώς διατηρούν την ικανότητα να επιστρατεύουν τουλάχιστον τη βαρεμάρα εναντίον της βλακείας. Το Ουλαλούμ περιλαμβάνεται στη συλλογή Εαυτούληδες και το αντέγραψε ο ποδηλάτης από το πεντηκοστό τεύχος του περιοδικού Πλανόδιον