Βγήκε ένας ήλιος χλωμός Κούλα Αδαλόγλου

Εκδοτικός Οίκος

ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ/

Συγγραφέας

Κούλα Αδαλόγλου

Κατηγορία

Ελληνική Λογοτεχνία

ISBN

978-960-9692-04-5

Σελίδες

167

«Ο μπαμπάς πάλι έλειπε, δεν πήγε όμως στο κτήμα, πήγε με μια παρέα να μιλήσουν για κάτι που το έλεγαν απεργία και εγώ δεν έπρεπε να πω τίποτα σε κανέναν, πάλι για ροδάκινα θα έλεγα. Γύρισε μετά το μεσημέρι και χαμογελούσε, “είναι χαρούμενος ο μπαμπάς”, είπα στη μαμά, “χαρούμενος ή απελπισμένος”, έτσι μου απάντησε εκείνη, όμως δεν το κατάλαβα, μόνο το θυμάμαι επειδή μου έκανε εντύπωση».

Η Κούλα Αδαλόγλου είναι γνωστή ποιήτρια και καλή ποιήτρια. Οι ποιητικές συλλογές «Καταγραφές» (1982), «Στο μεταίχμιο» (1992), «Δυο ελεγείες και μια ωδή» (1996), «Μαθητεία στην αναμονή» (2011), «Διπλή άρθρωση» (2009) και η μελέτη «Η γραπτή έκφραση των μαθητών» (2007), περιλαμβάνονται ήδη στη συγγραφική διαδρομή της. Το καινούργιο βιβλίο της, «Βγήκε ένας ήλιος χλωμός», είναι διηγήματα, με όλη την ποιητικότητα και τα βασικά που διέπουν εν γένει τη δουλειά της: πολιτική στάση και κοινωνική έγνοια, υπαρξιακή αγωνία και ελλειπτικός λόγος, η ανθρώπινη μοναξιά και η αλληλέγγυα συμπόνια. Ήρωες εγκλωβισμένοι στην προσωπική ή την κοινωνική τους φυλακή, τόποι που αλλάζουν προορισμό και σημασία, τρόποι που επιμένουν εμμονικά στα βασικά, αλλά παντού «ένας ήλιος χλωμός» να μας υπόσχεται «την ομορφιά του κόσμου».

Στη σκιά του Πολέμου του Λευτέρη Φύτρα

Από τις ΑΩ Εκδόσεις κυκλοφορεί σε πρώτη έκδοση το νέο μυθιστόρημα του Λευτέρη Φύτρα με τίτλο "ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ". Πρόκειται για την διαδρομή μιας μικροαστικής οικογένειας του Πειραιά, που καταφέρνει με απλά μέσα να επιβιώσει στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεπερνώντας την φρίκη της κατοχής, του εμφυλίου και τις τεράστιες δυσκολίες των χρόνων της ανάκαμψης, που ακολούθησαν. Ο πατέρας και η κόρη αποτελούν τους δύο κεντρικούς άξονες του μύθου, καθώς βιώνουν την δική τους ξεχωριστή ιστορία μέσα στον ιστό της οικογενειακής περιπέτειας που ξετυλίγεται στον Πειραιά, την Κρήτη και την Ανατολική Πελοπόννησο. Τα γεγονότα είναι πραγματικά, δεμένα με αρκετά στοιχεία από την φαντασία του συγγραφέα, ο οποίος μας πείθει άλλη μια φορά για τηνν αρτιότητα του αφηγηματικού λόγου. Για τις Εκδόσεις ΑΩ Μιχάλης Πέρος. Λευτέρης ΦΥΤΡΑΣ: Στη Σκιά του Πολέμου ΑΩ Εκδόσεις, 2009, σελ. 190 τιμή 13,00 ευρώ. Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις Ταξιδευτής, Ιπποκράτους 56, Αθήνα, 106 80, τηλ.: 210 3628852 e-mail: anima.ekdotiki@gmail.com

Στη Ρωγμή του Χρόνου (5)

Διαβάστε εδώ ζωντανά αποσπάσματα με κλικ στην εικόνα από το κεφάλαιο "Ο Πορτιέρης του Χάνδακα"
Tίτλος: Στη Ρωγμή του Χρόνου
Συγγραφέας: Στέλιος Βισκαδουράκης
Σελίδες: 206
Τιμή: 15 ευρώ

Στη Ρωγμή του Χρόνου (4)

(Συνέχεια από τη παρουσίαση της Ρωγμής του Χρόνου (3)
Αίθουσα 2η «Η Κυρά της Λίμνης»

Η δεύτερη αίθουσα ήταν περίεργη ή μάλλον σαν ένα ενυδρείο. Ο Καπετάν Θεόφιλος βρισκόταν νυχθημερόν μέσα. Του θύμιζε τα σκοτεινά βάθη της μεσογειακής θάλασσας με τα παχιά σφουγγάρια, τους «γλιστερούς τους βράχους» και τα «καφέ τα φύκια». Ήταν το σπίτι του. Από κει είχε περάσει και ο κρητικός παππούς του. Η ξενάγηση ήταν υποβρύχια. Οι επισκέπτες κινιόντουσαν με σκάφανδρα όπως και αυτός τότε που δούλευε στα Καλυμνιώτικα σφουγγαράδικα. Είχαν όλο τον καιρό να θαυμάσουν τον ονειρεμένο εκείνο βυθό της λίμνης απ’ όπου ο θεός πήρε χώμα και έπλασε τον άνθρωπο και άφησε μια νεράιδα να το φυλά. Και ο καπετάν Θεόφιλος του άρεσε να επαναλαμβάνει εκείνες τις χρυσές ρίμες του είχε μάθει ο παππούς του και που τον είχαν γλυτώσει από την νεράιδα που ήθελε την ανθρώπινη παρουσία ως παρηγοριά στη μοναξιά της και διέξοδο από τη «Ρωγμή του Χρόνου» στο φως…

« Κυρά, Κυρά της Θάλασσας /Κι αφέντρα του πελάγου /Βασίλισσα των κοραλλιών /Του κύματος φρεσκάδα /Αρχόντισσα των ξωτικών /Πλανεύτρα των κουρσάρων /Πού’ χεις τα χείλη βύσσινο /Τα μάτια φεγγαράδα /Το σώμα σου κορυφογραμμή / Για να γεννιέται ο ήλιος /Και την καρδιά για ουρανό /Να τη χαϊδεύουν τα’ άστρα /Αν θέλεις άσε με να βγω /Και δεν θα σε ξεχάσω! /Τα χείλη σου θα χω για φυλαχτό /Για προσευχή τα μάτια /Το σώμα θα χω πέλαγο /Και θα το ταξιδεύω /Και την καρδιά να βουτώ /Το μέλι της να πίνω /Για να μεθώ και να ξεχνώ /Πως είμαι μακριά σου /Και στους ανθρώπους να ‘στορώ /Τούτη την ομορφιά σου» !

Η ξενάγηση συνεχίζεται… Αίθουσα 3α «Η Ορχήστρα του Σύμπαντος», στην αίθουσα 4α «Μια κάρτα από τον Μικελάντζελο», στην αίθουσα 5 «Το Χρέος του Μπεχαεντίν» καθώς και στις άλλες αίθουσες ,6. «Η υπόσχεση», 7. «Ο ζεμπέκικος της Ιουλιέτας», 8. «Ο Πορτιέρης του Χάντακα», 9. «Η Παναγιά με τα γαλάζια μάτια», 10. «Η σαύρα του Καραβάτζιο», 11. «Ένα ασπρόμαυρο ακορντεόν» 12. «Τα μαλλιά της Βερενίκης» …
Τα υπέροχα διηγήματα του Στέλιου Βισκαδουράκη, «στη Ρωγμή του Χρόνου» σας περιμένουν πριν και μετά τα Χριστούγεννα για να σας χαρίσουν «πραγματικά» όμορφα ταξίδια με ξεναγό τη Κρήτη και το Χρόνο…
Tίτλος: Στη Ρωγμή του Χρόνου
Συγγραφέας: Στέλιος Βισκαδουράκης
Σελίδες: 206
Τιμή: 15 ευρώ

Στη Ρωγμή του Χρόνου (3)

(Συνέχεια από την παρουσίαση στη Ρωγμή του Χρόνου (2)

Αίθουσα 1η «Σμύρνη και Κνωσός» όπως λέμε μέλι και λάδι
Ο καπετάν Μανωλιός ήταν πολύ περήφανος για το τοποχώρo του. Η γης ήταν εύφορη, οι άνθρωποί της δουλευταράδες, περήφανοι, εύθυμοι, καλόκαρδοι και φιλόξενοι. Μακάρι νάταν όλοι της γης οι ανθρώποι έτσι λεβέντες ! Η καταγωγή του ήταν από τη Κνωσό εκείνο το αρχαιοχώρι με τα σωζόμενα πανέμορφα διάσημα ερείπια. Δεν θυμόταν καν αν τα είχε δει παλάτια ή διαλυμένα ντουβάρια. Εκείνο που ήξερε ήταν ότι η γης από τότε έδινε άφθονο λάδι. Ελιές ελιές παντού σαν δάσος. Ξεχνούσαν ή δεν μπορούσαν να τις μαζέψουν. Άσε που θέλαν και ένα σωρό χέρια…
Ο καπετάν Μανωλιός είχε περάσει φουρτούνες και φουρτούνες είχε κινδυνέψει από αλλόφερτους, από πειρατές από κοντογείτονες και άλλους πολλούς. Βλέπετε το καράβι του έκρυβε πολύ πλούτο και πολλοί το γλυκοκοιτάζανε ! παρ’ όλα αυτά τα είχε καταφέρει και σήμερα χαιρόταν τη ζωή και έδειχνε τη πραγμάτια του και άνοιγε τη ψυχή του μέσα σε κείνη την πλεούμενη αίθουσα. Όλα τα είχε εκεί. Η παρουσίαση ήταν τέλεια Και το τάμα, το τάμα στον Αϊ Γιώργη με το σκαλιστό τέμπλο του Τσίχλα επίσης ! Και τα μπουκαλάκια με το μέλι και το λάδι. Και η ηχώ της λαλιάς του προς τον Σμυρνιό πρόσφυγα που επαναλαμβανόταν: «Αυτό είναι χώμα από την πατρίδα μου, Τσίχλα. Σε βαφτίζω στ’ όνομά της για να την πατάς και να μην νιώθεις ξένος κι αβάφτιστος πάνω της! Για δώρο σου δίνω αυτό το μπουκαλάκι με το λάδι που έχει μέσα την Κρήτη, να το βάλεις δίπλα στη Σμύρνη και να μην τις χωρίσεις ποτέ»

Συνέχεια στη παρουσίαση στη Ρωγμή του Χρόνου (4)
Tίτλος: Στη Ρωγμή του Χρόνου
Συγγραφέας: Στέλιος Βισκαδουράκης
Σελίδες: 206
Τιμή: 15 ευρώ

Στη Ρωγμή του Χρόνου (2)

Το αγέραστο αβύθιστο καράβι

Ένα πελώριο καράβι στεκόταν αγέρωχο στην είσοδο του λιμανιού κοιτώντας την αλυσίδα της άγκυράς του με περιφρόνηση! Αν ήθελε !... Εμπορικό ήταν; Επιβατηγό; Πολεμικό; Κινείτο με ιστία; Είχε στα σωθικά του ντηζελομηχανές; Ή πυρηνικό αντιδραστήρα; Κανένας δεν ήξερε ούτε και οι ναύτες και οι λοστρόμοι ούτε και οι μηχανικοί (;) πάνω σ’ σ’ αυτό. Ακίνητο, αβύθιστο, αιώνες τώρα γεμάτο ζωή, γεμάτο ιστορία και πολιτισμό έστεκε εκεί. Όλα τα άλλα πλεούμενα που έμπαιναν στο λιμάνι του έδιναν αναφορά. Του έτρεφαν κρυφό σεβασμό. Το πλήρωμά του φορούσε σκούρες στολές [βράκα] ας πούμε και τουρμπάνι στο κεφάλι. Οι πελαγίσιες ματιές τους τρύπαγαν το σίδερο και τον ορίζοντα. Τα χέρια τους παλαμάρια έσταζαν καημό. Το καράβι είχε δώδεκα γέφυρες, δώδεκα καπετάνιους και μία αρχιγέφυρα σαν πανύψηλο βουνό με έναν αρχιβοσκό αρχικαπετάνιο ! Είναι αλήθεια, καράβι και καπετάνιος ήσαν άχρονοι και είχαν ριζώσει μέσ’ στη θάλασσα… Το καράβι το είπαν «Κρήτη». Το λιμάνι «Αιγαίο», τον καπετάνιο «Ψηλορείτη» ! Η πρόσκληση – πρόκληση ήταν πεντακάθαρη, προφορική στόμα με στόμα, γραπτή στο ιντερνέτ, στο τοπικό τύπο, ακουστική με μεγάφωνα του πλοίου, με τοπικό ραδιόφωνο κλπ.

Οι εκδόσεις Ταξιδευτής σας προσκαλούν και σας ταξιδεύουν Στη Ρωγμή του Χρόνου, στην παρουσίαση του βιβλίου του Στέλιου Βισκαδουράκη, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 19.30 στην Αίθουσα Ανδρόγεω του Δήμου Ηρακλείου. Για το βιβλίο θα μιλήσουν: Ντίνος Κωνσταντόπουλος, δημοσιογράφος Αντώνης Σανουδάκης, Διδάκτορας Πανεπιστημίου - Συγγραφέας Την εκδήλωση συντονίζει η δημοσιογράφος Ελένη Βακεθιανάκη. Αποσπάσματα θα διαβάσουν η Ελένη Νέστορα και ο Στέλιος Κτενιαδάκης.

Στο τέλος της εκδήλωσης θα πραγματοποιηθεί ξενάγηση στο καράβι. Θα σας μιλήσουν ξεχωριστά και οι δώδεκα καπεταναίοι του ! Το νέο διαδόθηκε ευθύς από άκρη σ’ άκρη σ’ όλο το νησί, σ’ όλο το Αιγαίο, και στη Στεριά και ακόμα πάρα πέρα !
Ο Χρόνος με τη Δημοσιογράφο του «Ρωγμή», Φωτογράφοι, Συναισθήματα, Λεπροί, Ερωτοχτυπημένοι, Γοργόνες, Ζωγράφοι, Τεχνίτες, Γεωργοί, Ριμαδόροι, άρχισαν ν’ ανεβαίνουν στο καράβι από τη σχοινένια σχάρα για να δουν το ζωντανό μουσείο, ν’ ακούσουν τους ζωντανούς ήρωες να δείχνουν τα έργα τους, να διηγούνται τις ιστορίες τους....

Κάντε κλικ εδώ για να διαβάστε τη συνέχεια της παρουσίασης Στη Ρωγμή του Χρόνου (3)
Tίτλος: Στη Ρωγμή του Χρόνου
Συγγραφέας: Στέλιος Βισκαδουράκης
Σελίδες: 206
Τιμή: 15 ευρώ

Στη Ρωγμή του Χρόνου (1)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 023
Ένας μάγκας το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής του ’43 στον κατοχικό Λάκκο, τη γνωστή γειτονιά του Ηρακλείου χορεύει τον τελευταίο του ζεϊμπέκικο αγκαλιά με την Ιουλιέτα και τον Νεκρό Ιησού. Ένας μεγάλος Έλληνας ποιητής προσπαθεί μέσα από τους μύθους μιας πόλης να βρει απαντήσεις στα διλήμματά του· ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ εμπνέεται από έναν απαγορευμένο έρωτα να ζωγραφίσει την Παναγιά με γαλάζια μάτια· ένας μοναχικός αγιογράφος προσπαθεί να δώσει χρώμα στον ασπρόμαυρο κόσμο ενός κοριτσιού που δεν βλέπει· ένας γέρος ριμαδόρος, ο εγγονός του, ένα παραμύθι για την Κυρά της Λίμνης, ένας έρωτας, μια ελπίδα, μια λύτρωση… Ο Στέλιος Βισκαδουράκης, πολυβραβευμένος λογοτέχνης της νεότερης γενιάς, αποδίδει ως φωτογράφος των συναισθημάτων Στη Ρωγμή του Χρόνου εικόνες της ανθρώπινης ψυχής, των απλών ανθρώπων του μόχθου, της αξιοπρέπειας και του έρωτα.
Tίτλος: Στη Ρωγμή του Χρόνου
Συγγραφέας: Στέλιος Βισκαδουράκης
Σελίδες: 206
Τιμή: 15 ευρώ

Απ' το βουνό στον Άμβωνα

Απ' το βουνό στον Άμβωνα
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 024

Ο π. Μιχαήλ Κοσβύρας ξεκίνησε την επαγγελματική του διαδρομή ως αγροκτηνοτρόφος στην Αγναντιά, ένα ορεινό χωριό των Χασίων, και μετά από επίμονες προσπάθειες υλοποίησε το στόχο του να γίνει ιερέας. Στην αφήγησή του καταγράφει με διεισδυτικό τρόπο την καθημερινή ζωή στο χωριό στα χρόνια του Μεσοπολέμου και τα βιώματά του από την τραγική δεκαετία του 1940. Στρατιώτης στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, αντάρτης στον ΕΛΑΣ στην Κατοχή, ενταγμένος στον Εθνικό Στρατό στον Εμφύλιο πόλεμο. Πρόκειται για μια μοναδική μαρτυρία, γιατί χιλιάδες άνθρωποι που ακολούθησαν αυτή την πορεία, παρέμειναν «βουβοί». Το βιβλίο συνοδεύεται από μια εκτενή εισαγωγή των ιστορικών Γαβρίλη Λαμπάτου και Αγαθοκλή Αζέλη. Στην εισαγωγή εξετάζονται θέματα που αφορούν τις ιδιαιτερότητες του αντιστασιακού κινήματος της Θεσσαλίας, τις εμφύλιες συγκρούσεις της περιόδου 1943-1949, καθώς και το πρόβλημα της αριστερής βίας. Θέματα για τα οποία διεξάγεται σήμερα έντονος και δημιουργικός διάλογος, όχι μόνο στο επίπεδο της ακαδημαϊκής ιστοριογραφίας, αλλά και σε αυτό της δημόσιας ιστορίας.

Ο Γαβρίλης Λαμπάτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας – Αρχαιολογίας). Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη νεότερη και σύγχρονη ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έγραψε τα ακόλουθα βιβλία: Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες στην Τασκένδη (1949-1957), Κούριερ Εκδοτική, Αθήνα 2001, Η αριστερή αντιπολίτευση στην Ελλάδα, Φιλίστωρ, Αθήνα 1995, Η ματαιωμένη ουτοπία, Γιάννης Γαβριηλίδης, Νίκος Καραγιάννης και άλλοι σύντροφοι (σε συνεργασία με τους Γιώργο Κόκκινο και Αφροδίτη Αθανασοπούλου), Ταξιδευτής, Αθήνα 2008. Μαζί με τον Γιώργο Κόκκινο έγραψαν την εισαγωγή και είχαν την επιστημονική επιμέλεια του βιβλίου Σταμάτης Σκόρδος. Συμβολή στην ιστορία των Ελλήνων ναυτεργατών, Δήμος Αγίας Βαρβάρας, Αθήνα 2006. Επιστημονικές του εργασίες έχουν δημοσιευτεί σε συλλογικούς τόμους (Οι Έλληνες και η Διασπορά, 15ος – 21ος αιώνας, Αθήνα 2006, εκδ. Βουλή των Ελλήνων, Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου, Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών/ Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Αθήνα 2008).

Ο Αγαθοκλής Αζέλης είναι φιλόλογος στο Μουσικό Σχολείο Τρικάλων. Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Βιέννης, εργάστηκε ως έμμισθος ερευνητής στην Ακαδημία Επιστημών της Αυστρίας και ως Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου δίδαξε ελληνική γλώσσα, λογοτεχνία και ιστορία των ιδεών. Έχει δημοσιεύσει εκπαιδευτικά βιβλία, ενώ βραβεύτηκε από το αυστριακό κράτος για τη μετάφραση γερμανόφωνης λογοτεχνίας στα Ελληνικά. Έχει συμμετάσχει με ανακοινώσεις σε συνέδρια με επιστημονικό ή εκπαιδευτικό περιεχόμενο και έχει δημοσιεύσει μία ποιητική συλλογή.

Virginia WOOLF Jaqueline de ROMILLY

Το Χάρισμα Lisa T. Bergren

Αγαπητέ αναγνώστη,
Θέλω να σου αναφέρω μερικά γεγονότα, πριν με συντροφέψεις σ’ αυτήν την περιπέτεια… Τον τέταρτο αιώνα στην Κωνσταντινούπολη, οι Πατέρες της Εκκλησίας συμφώνησαν στον καταρτισμό του κοινού δόγματος των γραφών που απάρτιζαν τον Ιερό Κανόνα ένα δόγμα που θεωρήθηκε νόμιμο και άξιο και διαμόρφωσε τη Βίβλο όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Αρκετά βιβλία αναθεωρήθηκαν και στη συνέχεια απορρίφθηκαν λόγω αμφισβητήσιμης πατρότητας τν συγγραμμάτων, ή επειδή θεωρήθηκε πως εγκυμονούσαν πιθανές αιρέσεις. Οι αιρετικές διδασκαλίες συζητήθηκαν εκτενώς και καταδικάστηκαν. Παρά το γεγονός ότι ο Απόστολος Παύλος αναφέρει και άλλες επιστολές προς Κορινθίους (1 προς Κορ. 5:9, 1 προς Κορ. 5:11, 2 προς Κορ, 10:10-11), κανένας από τους μελετητές της Βίβλου δεν τις γνωρίζει, ούτε έχει γίνει η παραμικρή αναφορά σε αυτές. Ωστόσο είναι προφανές ότι υπήρχαν. Μεταξύ του ογδόου και ενάτου αιώνα, η Εικονομαχία γιγαντώθηκε και ισχυροποιήθηκε στους κόλπους της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας. Οι εικονομάχοι ήσαν αντίθετοι σε οποιαδήποτε μορφή απεικόνισης θείων προσώπων, συμπεριλαμβανομένης και της μικρογραφίας, της αρχαίας τέχνης της εικονογράφησης, επιχρύσωσης και καλλωπισμού των Ιερών Γραφών στο περιθώριο, αλλά και μερικές φορές και μέσα στο κείμενο.. Εικονογράφοι ισχυρίζονταν πως είχαν θεϊκή έμπνευση και συχνά πρόσθεταν εικόνες, που μόνο οι ίδιοι μπορούσαν να ερμηνεύσουν. Άλλοι πάλι θεωρούσαν τις εικονογραφήσεις τους προφητικές. Χιλιάδες βιβλία και χειρόγραφα, που αντιπροσώπευαν αιώνες επίμονης εργασίας, κάηκαν στη διάρκεια του όγδοου αιώνα και όσοι εικονογράφοι αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την τέχνη θανατώθηκαν. Η Δυτική εκκλησία επέμενε στην περιποιηθησή της, ήταν ιερές και έπρεπε να τύχουν σεβασμού και λατρείας και όχι να εξαλειφθούν. Εκείνη την περίοδο πολλοί εικονογράφοι κατέφυγαν στην Ιταλία, στη προσπάθειά τους να ξεφύγουν την σύλληψη και την καταστροφή των έργων του. Ελάτε λοιπόν μαζί μου στην Ιταλία του όγδοου αιώνα.
Λίζα Τ. Μπέργκρεν (facebook)
Lisa T. Bergren (site)

Στα χρόνια της Αποκάλυψης

(Απόσπασμα) Το γεφυράκι
Το ρέμα έμενε ξερό στις αναβροχιές, με τους απότομους, χωματένιους όχτους του φορτωμένους αγριόχορτα, χαμομήλια και γαϊδαροτσουκνίδες με χνουδωτά μαβιά κεφάλια που κατέβαιναν ίσια με κάτω, στην κοιλιά του. Εκεί όλα βρίσκοταν ανάκατα. Ξερόχορτα, πέτρες, χώματα, σκουπίδια και, που και που, πίσω από τις μεγάλες ριζωμένες πέτρες, λίγες φούχτες ποταμίσια άμμος, που κάθε φορά, καθώς έτρεχε το νερό, άλλαζε θέση και μάζωξη, αλλά δεν έφευγε. ‘Έμενε ‘κει και ήταν οι γνώριμοί μας αμμουδότοποι. Σαν πιάναν, όμως, οι φθινοπωριάτικες νεροποντές, τότε αρχές του Οκτώβρη, μα και νωρίτερα πολλές φορές, το ρέμα ζωντάνευε. Ξεφυσούσε, βαριανάσαινε και ταρακουνιόταν, καθώς κατέβαζε με ορμή αφρισμένα λασπόνερα, ανάκατα με ξερόκλαδα, ξεραμένα χορτάρια και λογής λογής σκουπίδια. Τι πράγμα, στ’ αλήθεια, ήταν εκείνες οι κατεβασιές και πως καταχτυπιόταν το νερό στους όχτους και κλωθογύριζε μέσα στις θυλακωσιές, καθώς ανεβοκατέβαινε. Κι ύστερα από λίγο η δύναμή του έπεφτε, μέχρι που αργοκυλούσε λιγοστό, στο βάθος σα μπαλόνι που ξεφούσκωνε σιγά σιγά! Πρώτα ερχόταν ένα βουητό, όμοιο με απόμακρο μουγκανητό και τότε όποιος τύχαινε μέσα στο ρέμα, έτρεχε να βγεί επάνω, γιατί το νερό ορμούσε στο λεπτό και ανέβαινε, κάποτε ίσιαμε με το μπόι ανθρώπου. Στη γειτονιά λέγανε πως τα ζώα, γάτες και σκύλοι, οσμίζονταν την κατεβασιά, γιατί λέει, πρώτα ερχόταν ένας αέρας κάτω από τη γέφυρα του πιο πάνω ασφαλτοστρωμένου δρόμου που έφερνε το χνώτο του νερού στα ρουθούνια τους. Κι αυτά έτρεχαν και ανέβαιναν στον όχτο να σωθούν, μην τάβρει το νερό και τα παρασύρει στο διάβα του. Εμάς, παιδιά, μας άρεσε να βλέπουμε το νερό να τρέχει φουσκωμένο κσι ρίχναμε, σαν ηρεμούσε, χάρτινα καραβάκια με την ευχή να τα πάει στη θάλασσα να ταξιδεύουν, να φύγουν μακριά, λεύτερα από το μαράζι της Κατοχής. Η προσμονή της λευτεριάς μαγνήτιζε μικρούς και μεγάλους. Ονειροπεθυμιά και ηδονή μαζί, αξεδιάλυτα…
Ο Βασίλης Θωμαίδης μαζώνοντας από τη μνήμη του ό,τι έχει απομείνει... συντεριάζει τις γραφές σε τούτο δώ το τετράδιο με τις 574 σελίδες. Πιάνει μία μία τις θύμισες και τις δένει. Τούς δίνει το τόπο που τους ανήκει. Μιλά με την αφτειασίδωτη γλώσσα ενός παιδιού για όσα γνώρισε και είδε με τα αθώα μάτια του στην Κατοχή των δωσιλόγων, των ναζί και μετά μέσα στο άδικο αίμα του αδελφοσκοτωμού...

Φόνος στην κουζίνα του Πτολεμαίου

Ο «Ταξιδευτής» σαν ταξιδευτής που είναι γυρίζει από δώ και από κεί. Επισκέπτεται βιβλιοπωλεία, νέους τόπους, παρατηρεί τη φύση, τα αξιόλογα έργα των ανθρώπων συναντά ενδιαφέροντα πρόσωπα, μπαίνει στα βιβλία και ρίχνει μια ματιά και όχι μόνο. Μερικές από τις εντυπώσεις καταγράφονται εδώ σαν Tax-spots και έχουν στόχο να φωτίσουν την πόρτα του μυαλού του υποψήφιου αναγνώστη ώστε ο τελευταίος να την ανοίξει για να μπει το βιβλίο. Ξεκινάμε λοιπόν τα ταξιδάκια με τα ταξ-σποτάκια !

«Το Χελιδονίσμα! αναφώνησε ο Καλλίας Πόσο χαίρομαι να ακούω τις παιδικές φωνές να ζωντανεύουν τις γειτονιές! Κάθε χρόνο τέτοι καιρό, γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι, τραγουδούν και μαζεύουν όσα φιλοδωρήματα και γλυκά τους προσφέρουν. Εγώ από χθες είχα ετοιμάσει άμητα για να τους δώσουν, όταν θα περάσουν από το σπίτι. Έρχονται τα χελιδόνια Φωρμίωνα, έρχεται η Άνοιξη»…

«Ηρθε, ήρθε χελιδόνα
Ήρθε κι άλλη μελιδόνα,
Κάθισε και λάλησε
Και γλυκά κελάδησε

Συ, καλή νοικοκυρά,
Έμπα στο κελάρι σου,
Φέρ’ αυγά περδικωτά
Και πουλιά σαρακοστά
Δώσ’ και μιαν ορνιθίτσα,
Φέρε και μια κολουρίτσα»!

Απόσπασμα από τη σελ. 64 και τη σημείωση αριθμ.40 του βιβλίου «Φόνος στην κουζίνα του Πτολεμαίου» από το βιβλίο του Γιάννη του Λεμονή.

Αγνοδίκη

Aγνοδίκη Συγγραφέας: Σπύρος Κ. Ζέρβος

Δίψαγε για μάθηση, για έρωτα, η ψυχή της επιθυμούσε να ορίζει η ίδια τον εαυτό της κι έτσι πήρε τη μεγάλη απόφαση... Μεταμφιεσμένη σε άντρα, πήρε το δρόμο για την Ηροφίλιο Ιατρική σχολή της Αλεξάνδρειας. Εκεί γνώρισε τον έρωτα, τον δόλο, την απόρριψη, αλλά μετά από πολλές περιπέτειες κατάφερε να γίνει η πρώτη γυναίκα Μαιευτήρας – Γυναικολόγος κι επέστρεψε στην πατρίδα της για να διεκδικήσει την ανεξαρτησία και την αποδέσμευση όλων των Ελληνίδων. Η Αγνοδίκη η Αθηναία γεννήθηκε σε μια εποχή που τα πάντα ορίζονταν από τους άντρες. Δεν είχε δικαίωμα στη μόρφωση, στην εργασία, ακόμα και στον έρωτα. Κάθε της κίνηση ήταν ελεγχόμενη από τον εκάστοτε άντρα που εξουσίαζε τη ζωή της, είτε αυτός ήταν πατέρας, είτε ένας υποψήφιος σύζυγος, επιλεγμένος σύμφωνα με τα δεδομένα της οικογένειας. Έπρεπε να εναντιωθεί σε αυτή την καταπίεση, να βρει τρόπους να ξεφύγει από τη φυλακή της ακόμα και αν αυτό απαιτούσε θυσίες μεγαλύτερες από εκείνες που είχε φανταστεί... Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ιστορικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στη ζωή της Αγνοδίκης της Αθηναίας, ένα υπαρκτό ιστορικό πρόσωπο της Αθήνας του 3ου αι. π.Χ. Τα περισσότερα ιστορικά στοιχεία γι’ αυτήν τα βρίσκουμε στο μεταγενέστερο Ρωμαίο συγγραφέα Υγίνο Γάιο-Ιούλιο, ο οποίος υπήρξε Διευθυντής της Παλατινής βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.
Η Αγνοδίκη ουσιαστικά αποτέλεσε την πρώτη φεμινίστρια της εποχής της και έσπειρε τον πρώτο σπόρο της ισότητας των δύο φύλων.