1.Είναι η ζωή ένα ωραίο ταξίδι προς την καταστροφή;
2.Είναι η ομορφιά ιδιαίτερη και μοναδική για τον καθένα ώστε να την εκτιμήσει;
3.Είναι η φύση δώρο ενός άγνωστου άυλου Θεού χωρίς υποχρέωση ανταπόδοσης; Χωρίς έννοιες;
Ένα ταξίδι είναι η ζωή
1.Είναι η ζωή ένα ωραίο ταξίδι προς την καταστροφή;
2.Είναι η ομορφιά ιδιαίτερη και μοναδική για τον καθένα ώστε να την εκτιμήσει;
3.Είναι η φύση δώρο ενός άγνωστου άυλου Θεού χωρίς υποχρέωση ανταπόδοσης; Χωρίς έννοιες;
Τα δώρα της Flo page 145
Danser sous la pluie
(Όπως κάποτε στο Grand bleu 2002-3)
j'avais douze treize ou quatorze ans et je me suis suspendue là quatre étages au-dessus du vide dans la cage d'escalier de mon immeuble silencieux je me rappelle la curiosité l'appel du danger d'une enfant sage et peu aventureuse torturée par la peine et le chagrin aujourd'hui je ne me souviens pas ce qui m'en a empêchée mais je me remercie chaque jour de ne pas m'être laissée tomber ce jour-là
Με χαρά. Προσπάθησα να διατηρήσω τον εσωτερικό ρυθμό, τη λιτότητα και τη συγκίνηση του γαλλικού κειμένου.
Του πρωτέρωτα το άλικο Δείλι, tou proterota to aliko deili,
Και βατήρα την αγάπη
Πετά στον πρίγκηπα ήλιο
Με ζωγραφισμένο το χαμόγελο
Στο πρόσωπο υποδέχεται το φως
Των αστεριών
Και ο έρωτας ταξιδιωτικό πουλί
Πετά ανάμεσα στους στίχους του
Γρήγορη τραγουδώντας τη νιότη
Χωρίς ΜΗ και χωρίς ΔΕΝ
Ας παραμείνουμε παιδιά
Στο κόκκινο δείλι για πάντα
Όποιος το διαβάσει
Θα θελήσει να ερωτευθεί
Την σοφία της νομοκρατούμενης
Φύσης τον έρωτα μέσα
Στην ζωντανή ύλη.
Χρ.ρου. 27/10/2023
Γρηγόρης Παναγής
Διατίθεται χειρόγραφη έκδοση
Νέα ποιητική συλλογή Σωτήρης Βαρνάβας, Sortiris Varnavas, Σε ιδίωμα δένδρων, se idioma dendron
Ι
Καθώς εξακολουθούμε να υπάρχουμε λέξεις
ένα βελόνι
μια ραπτομηχανή
αδελφή μου υπάρχεις,
καθώς εξακολουθούμε να υπάρχουμε χρόνος
μια πρόβα μόλις που πρόλαβες να μου πεις
ωραίο πουκάμισο σου πάει
και συ αδελφή μου υπάρχεις.
ΙΙ
Καθώς εξακολουθούμε να υπάρχουμε λέξεις
υνί και χωράφι
πατέρα υπάρχεις,
καθώς εξακολουθούμε να υπάρχουμε χρόνος
από αιχμαλωσία επιστρέφεις τα βράδια
και υπάρχεις πατέρα.
ΙΙI
Καθώς εξακολουθούμε να υπάρχουμε λέξεις
γέννα
μητέρα μαία υπάρχεις,
καθώς εξακολουθούμε να υπάρχουμε χρόνος
γυρίζεις χαράματα
με μια ποδιά κλάμα παιδιού
και υπάρχεις μητέρα
Νύχτα - Νίκος Χατζήπαπας Nikos Xattzipapas
Οι δικοί μου ξένοι οι πιο μακρινοί, Χαρούλα Αλεξίου, Mes étrangers les plus éloignés
 |
| https://www.youtube.com/watch?v=orWxoMufG8w |
Mes étrangers les plus éloignés
ce sont eux qui habitent près de chez moi
Je les regarde, les touche, leur parle
je leur ouvre mon coeur
Mais tout le monde voyage seul
dans son âme inconnue
Chacun dans son étrangeté
il se bat pour sa vie
Mes étrangers
ce sont les bien-aimés
Mes gens [ami(e)s] habitent loin
et ils (elles) m'aiment de loin
C'est ainsi que grandissent le monde et le cœur
et nous nous rappelons où nous allons
Mais tout le monde voyage seul
et l'âme sœur revient
et dans les morceaux de cristal du coeur
il sculpte sa vérité
Mes gens [ami(e)s] habitent dans
les endroits de mon coeur
ou
Les gens a moi
sont les endroits de mon coeur
https://www.youtube.com/watch?v=orWxoMufG8w
https://www.youtube.com/watch?v=T3OMdUfPODY
Ad libitum, Οδυσσέας Ελύτης, Πόλεμος και Ειρήνη
AD LIBITUM
Είμαι άλφα χρονών
Κι Ευρωπαίος έως τη μέση
Των Άλπεων η των Πυρηναίων
Το χιόνι μήτε που άγγιξα ποτέ
Δεν υπάρχει ούτε ένας
που να με εκπροσωπεί
Πόλεμος και Ειρήνη
Μ έφαγαν από τις δύο μεριές
Ο,τι απομένει αντέχει ακόμη.
Ως πότε φίλοι
Θα σηκώνουμε
το αφορεσμένο παρελθόν
Γιομάτο βασιλιάδες
Και υπηκόους
Προσωπικά νιώθω σαν
Αποπλανημένο κυπαρίσσι..
Οδυσσέας Ελύτης σελ 458
ΠΟΙΗΣΗ ΙΚΑΡΟΣ
Ζωρζ Μουστακί.. ο περιπλανώμενος Έλληνας, Georges Moustaki
Ο Ζορζ Μουστακί, στιχουργός, συνθέτης, ερμηνευτής, ζωγράφος, ηθοποιός και συγγραφέας, ένας από την τελευταία γενιά των θρυλικών chansonniers του Παρισιού, έφυγε στις 23 Μαΐου 2013, για να μπει και αυτός στο πάνθεον των διάσημων φίλων του. Εκεί που είναι ο Ζορζ Μπρασένς, ο Ζακ Μπρελ, ο Σερζ Γκενσμπούρ, η Μπάρμπαρα.
Ο διάσημος γάλλος τραγουδοποιός, ο τρυφερός μπαλαντοποιός, πέθανε στο σπίτι του στη Νίκαια της Γαλλίας, σε ηλικία 79 ετών από νόσημα του αναπνευστικού, αφήνοντας πίσω του να μας συντροφεύουν, πάνω από 300 τραγούδια που έγραφε στη διάρκεια μιας μεγάλης και λαμπερής καριέρας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο κήπος της ανυπακοής, Τώνια Τσαρούχα
Αν δεις στον ύπνο σου κλειδί,
περιστρέφεσαι συνέχεια
γύρω από μια έλλειψη.
Αν δεις φιλί
γεμίζεις την έλλειψη
με εντόσθια εγκατάλειψης.
Δεν είναι καλός οιωνός για το μέλλον
αν στον ύπνο σου πουλάς βατραχοπιτζάμες
σε γυναίκες που παντρεύτηκαν τη σκιά τους
ή σε άντρες που κάνουν το σκιάχτρο
σε χωράφι με αραποσίτι.
Αν ονειρεύτηκες ότι διαβάζεις τους Αδελφούς Καραμάζοφ
ή ότι ακούς το The man who sold the world
-για πρώτη φορά-
δεν ήταν όνειρο
ήταν ανάμνηση.
Αν δεις ότι το ποίημα έχει διαρροή γκαζιού
το έγραψες με το κεφάλι στον φούρνο.
Αν σε στενεύει στους στίχους
σου το δάνεισε κάποιο φάντασμα.
Αν είδες το ίδιο όνειρο με κάποιον άλλον
ο ένας είναι η λευκή φάλαινα του άλλου.
Αν είδες το ίδιο όνειρο με κάποιον άλλον
είναι ένα τσέρκι χρυσό που γλιστρά στο νερό
κι η ερμηνεία του εξαρτάται
από ποια πλευρά του πόνου κοιμάσαι.
περιστρέφεσαι συνέχεια
γύρω από μια έλλειψη.
Αν δεις φιλί
γεμίζεις την έλλειψη
με εντόσθια εγκατάλειψης.
Δεν είναι καλός οιωνός για το μέλλον
αν στον ύπνο σου πουλάς βατραχοπιτζάμες
σε γυναίκες που παντρεύτηκαν τη σκιά τους
ή σε άντρες που κάνουν το σκιάχτρο
σε χωράφι με αραποσίτι.
Αν ονειρεύτηκες ότι διαβάζεις τους Αδελφούς Καραμάζοφ
ή ότι ακούς το The man who sold the world
-για πρώτη φορά-
δεν ήταν όνειρο
ήταν ανάμνηση.
Αν δεις ότι το ποίημα έχει διαρροή γκαζιού
το έγραψες με το κεφάλι στον φούρνο.
Αν σε στενεύει στους στίχους
σου το δάνεισε κάποιο φάντασμα.
Αν είδες το ίδιο όνειρο με κάποιον άλλον
ο ένας είναι η λευκή φάλαινα του άλλου.
Αν είδες το ίδιο όνειρο με κάποιον άλλον
είναι ένα τσέρκι χρυσό που γλιστρά στο νερό
κι η ερμηνεία του εξαρτάται
από ποια πλευρά του πόνου κοιμάσαι.
Η Τώνια Τσαρούχα γεννήθηκε στη Λάρισα, όπου και κατοικεί. Μεγάλωσε στη Μελιβοία Λάρισας. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε ιστοσελίδες. Ο κήπος της ανυπακοής είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.
ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ ΤΗΣ ΠΑΡΙΣΙΝΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ ROSS KRISTIN €13.78 Τιμή Πολιτείας €10.34
Η Κοινοτική πολυτέλεια δεν επιχειρεί τη χρονολογική παράθεση των συμβάντων της Παρισινής Κομμούνας, αλλά μια ανασύσταση της εξέγερσης ως ενός εργαστηρίου πολιτικών επινοήσεων, όπου οι διαδικασίες χειραφέτησης ήταν ορατές και απτές ως καθημερινές πρακτικές απλών ανθρώπων που δεν στόχευαν σε κάποια δογματική καθαρότητα. Μια ανασύσταση με βάση όσα είπαν και σκέφτηκαν οι κομμουνάροι για ό,τι έκαναν, ποιες λέξεις, ποιους όρους και ποιες εκφράσεις επινόησαν, δανείστηκαν, συζήτησαν ή απέρριψαν.
Μια από αυτές τις εκφράσεις ήταν η "κοινοτική πολυτέλεια", ένα πρίσμα μέσα από το οποίο μπορούν να διαθλαστούν και να μεγεθυνθούν μια σειρά από πρακτικές-κλειδιά της Κομμούνας: για νέες μορφές αλληλεγγύης και ανατροπής των κοινωνικών ιεραρχιών, για το πώς να ανθίσει η ομορφιά στους κοινούς χώρους, για το πώς η τέχνη είναι εγγενής σε κάθε όψη της καθημερινότητας, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας, για την ισότητα στην αφθονία.
Η φαντασία της Κομμούνας, που προτιμούσε να λειτουργεί στην κλίμακα της αυτόνομης τοπικής μονάδας αλλά εντός ενός ορίζοντα διεθνιστικού, είχε την ικανότητα να συλλαμβάνει ως σύνολο τομείς του κοινωνικού σχηματισμού που η αστική τάξη επιμένει να κρατάει χωριστά - την πόλη και την ύπαιθρο, τη θεωρία και την πράξη, την πνευματική και τη χειρωνακτική εργασία: όλα αυτά που αφορούν και σήμερα όσες και όσους δοκιμάζουν να βρουν τους τόπους και τους τρόπους για να ζήσουν διαφορετικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο)
Καλημέρα,To Μελίσσι, της Βούλας
Μελίσσι, γλυκό μου Μελίσσι!
Καλημερα Κυριακάτικη !
Τι κ αν είναι συννεφιά;
Το ταξίδι έχει σημασία,
κυριως αν ο προαστιακός σε φέρνει στο γλυκό Μελίσσι!
Μου θυμίζει πολύ το ταξίδι με τον «μουτζούρη
« κ την «ωτομοτρις»...Θυμάστε οι παλιοί ;;;;;;
Πόσο όμορφα αισθανόμουν μες το τρένο, καμάρωνα κιόλας!!!!
Τώρα στο άδειο σχεδόν βαγόνι του προαστιακού,
τα θυμάμαι με νοσταλγία εκείνα τα ταξίδια με τη θεία Μαριάνθη
( συγχωρεμένη...), την αγαπημένη μου!
Την αγάπη μου!
Καλημερα Κυριακάτικη !
Τι κ αν είναι συννεφιά;
Το ταξίδι έχει σημασία,
κυριως αν ο προαστιακός σε φέρνει στο γλυκό Μελίσσι!
Μου θυμίζει πολύ το ταξίδι με τον «μουτζούρη
« κ την «ωτομοτρις»...Θυμάστε οι παλιοί ;;;;;;
Πόσο όμορφα αισθανόμουν μες το τρένο, καμάρωνα κιόλας!!!!
Τώρα στο άδειο σχεδόν βαγόνι του προαστιακού,
τα θυμάμαι με νοσταλγία εκείνα τα ταξίδια με τη θεία Μαριάνθη
( συγχωρεμένη...), την αγαπημένη μου!
Την αγάπη μου!
ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Χμ.. ζηλεύουμε το άδειο για περισυλλογή βαγόνι..
αλλά και το γεμάτο με Κορινθιακό παράθυρο!!
Αχ μουτζούρη! κάνε στάση στου Μαξούτη να κατέβω!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΒΟΥΛΑ!!!!
Χμ.. ζηλεύουμε το άδειο για περισυλλογή βαγόνι..
αλλά και το γεμάτο με Κορινθιακό παράθυρο!!
Αχ μουτζούρη! κάνε στάση στου Μαξούτη να κατέβω!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΒΟΥΛΑ!!!!
Ιστορίες προσφυγιάς: Δημήτρης Π. Κυριακαράκος, δικηγόρος, κάτοχος ΜΔΕ «Ευρωπαϊκό Δίκαιο και Πολιτική» Παντείου Πανεπιστημίου
Κάθε τέτοια εποχή, ο φαντασμαγορικού χαρακτήρα εμπορικής προώθησης διάκοσμος των μεγάλων αστικών κέντρων, ακόμα και των αναπτυσσόμενων μη «χριστιανικών» κρατών, επισκιάζει στη μέση συνείδηση την ουσία της εορτής, η οποία ουδόλως «εορταστική» είναι.
Η γέννηση του Ιησού είναι, στην πραγματικότητα, μια ιστορία εκτοπισμού συνεπεία της πολιτικής απόφασης του ρωμαιο-επιδοτούμενου Ηρώδου του Μεγάλου, ηγεμόνα της Γαλιλαίας, να οργανώσει τη νηπιοκτονία των αγοριών κάθε οικογένειας υπηκόων του προς διασφάλιση της γενεαλογικής συνέχειας της εξουσίας του. Είναι μια ιστορία εκτοπισμού, επίσης συνεπεία της πολιτικής απόφασης της ρωμαϊκής διοίκησης της Ιουδαίας να απογράψει, να «φακελώσει» έκαστο ενήλικο άρρενα Εβραίο στη γενέθλια πόλη του ώστε η φορομπηχτική πολιτική του καίσαρος Τιβέριου να παραγάγει άμεσα προσοδοφόρα αποτελέσματα στην επαρχία - προμαχώνα της Ρώμης.
Ο Ιησούς γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, μια κερδοσκοπική και διεφθαρμένη πόλη, η οποία δεν έδειξε έλεος ούτε για την έφηβη έγκυο μητέρα Του. Γεννήθηκε στον δημόσιο αχυρώνα της πόλης, με πρώτα μωρουδιακά του δώρα τα μύρα των τριών σοφών περιηγητών Γκασπάρ, Μπαλτάζαρ και Μελχιόρ, ενός Σαρακηνού, ενός Άραβα και ενός Αιθίοπα.
Η ιστορία αυτού του εκτοπισμού έχει, όμως, και ένα απώτερο παραγωγικό αίτιο: την πατριαρχική κουλτούρα της Γαλιλαίας. Η Παναγιά μας, η Μαριάμ, η οποία ευαγγελίστηκε με τον κρίνο σε ηλικία δεκαπέντε ετών, απειλήθηκε με λιθοβολισμό από το «συνοικιακό συμβούλιο» με την κατηγορία της μοιχείας.
Ο χαωδώς πιο ώριμός της Ιωσήφ, ο προ πολλών ετών χηρεύσας μελαγχολικός ξυλουργός και εργολήπτης του ρωμαϊκού στρατού, επενέβη σε πείσμα των προκαταλήψεων της εποχής και άπλωσε τη ζεστή σκιά της προστασίας του στη Μαριάμ. Τη νυμφεύθηκε κατά το ιουδαϊκό εθιμοτυπικό και νομιμοποίησε τη γέννησή Του περιφρονώντας τους Πρεσβύτερους και τις μισαλλόδοξες πρακτικές εφαρμογής του Μωσαϊκού Νόμου. Ο τόπος πλέον δεν χωρούσε τον Ιωσήφ και τη νέα του οικογένεια. Άφησε λοιπόν νοικοκυριό και επιχείρηση και κίνησε για την Αίγυπτο μέχρις ότου κοπάσουν τα πράγματα στη Γαλιλαία.
Ο Ιησούς εγένετο ρακένδυτος και απεβίωσε ρακένδυτος. Εγένετο όμως και «διαφορετικός», με χαρίσματα μοναδικά για παιδί και μετέπειτα νέο της εποχής του, μιας εποχής παραδομένης στον ορθολογικό «τεχνοκρατισμό» της Ρώμης και στην τυπολατρική εφαρμογή του Νόμου, οπότε η πνευματική αναζήτηση φάνταζε από περιττή έως και εχθρική δι’ έκαστη εξουσία, ρωμαϊκή και αρχιερατική.
Σε έναν τόπο όπου οι χιτώνες δεν περίσσευαν ο σαγηνευτικός αυτός άνδρας πρότεινε ο έχων δύο να προσφέρει τον ένα στον μη έχοντα. Σε έναν τόπο όπου η άσκηση φυσικής βίας είχε λάβει διαστάσεις «πολιτισμικού» στοιχείου, ο λαμπερός αυτός άνδρας πρότεινε επισταμένως τη στρέψη και της έτερης σιαγόνος. Σε έναν τόπο όπου το δόγμα "οφθαλμός αντί οφθαλμού" είχε αναδειχθεί σε πραγμάτωση «κράτους δικαίου», ο μειλίχιος αυτός άνδρας πρότεινε εμφατικά στον δρόμο για τον δικαστή να επιδιώκεται η συμφιλίωση με τον αντίδικο.
Η ουσιαστική χειραφέτηση
Αυτός ο «διαφορετικός», με τα «σωτήρια» προκρίματα, παρότρυνε την πίστη στον εαυτό μας και στις «θεϊκές» του δυνατότητες. Παρότρυνε την ουσιαστική χειραφέτηση του ανθρώπου και της κοινότητας. Οι άνθρωποι που πιστεύουν στην εύρεση κοινού τόπου δεν έχουν ανάγκη τον δικαστή. Οι άνθρωποι που επιλέγουν συνειδητά το να μην ανταπαντούν με τη βία που οι ίδιοι υπέστησαν δεν έχουν ανάγκη τον αστυνόμο. Οι άνθρωποι οι οποίοι διανέμουν από το περίσσευμά τους μοιραία απομειώνουν την ισχύ της φορολογικής αρχής. Οι δε Πιστοί οι οποίοι επιλέγουν να τηρήσουν το πνεύμα του Νόμου, της Πίστης δεν έχουν την ανάγκη της αρχιερατικής καθοδήγησης.
Τα Χριστούγεννα με το άστρο της Βηθλεέμ φωτίζουν την ατραπό της ουσιαστικής απελευθέρωσης των κοινωνιών από κάθε τι που τις τηρεί καθηλωμένες και εσωστρεφείς, είτε πρόκειται για αλλοδαπό κατακτητή, είτε πρόκειται για εθνοτικές προκαταλήψεις οι οποίες έχουν στρεβλά επιβληθεί και διαιωνιστεί τάχα μου ως «παράδοση». Η βία, η μισαλλοδοξία, η κοινωνική απομόνωση, η αντεκδίκηση δεν νοείται να ανάγονται σε «παράδοση».
Η παράδοση αποσκοπεί στη διασφάλιση ενός ελπιδοφόρου μέλλοντος για κάθε κοινωνία δίχως να χάνεται ο σύνδεσμος με το δημιουργικό της παρελθόν. Είθε λοιπόν η «παράδοση» των Χριστουγέννων, η οποία τιμάται και από μη χριστιανικούς λαούς, να μας θυμίζει ενίοτε να «στρέφουμε την έτερη σιαγόνα», «να τα βρίσκουμε με τον αντίδικο», «να προσφέρουμε από αυτό που μας περισσεύει». Δεν έχουν «εθνικότητα» αυτά τα προκρίματα, όπως δεν είχε ο ίδιος ο εισηγητής τους, ο Χριστός.
Καλές εορτές, με αγάπη στην ψυχή, λάμψη στο βλέμμα, με μέλλον δίχως προσφυγιά για κανένα παιδί! Γιατί κάθε παιδί είναι «χριστό» με μοναδικά χαρίσματα!
* Ο Δημήτρης Π. Κυριακαράκος είναι δικηγόρος, κάτοχος ΜΔΕ «Ευρωπαϊκό Δίκαιο και Πολιτική» Παντείου Πανεπιστημίου
17 Νοέμβρη 1973
17 Νοέμβρη 1973
Οι βρικόλακες είχαν κοιμηθεί.
Χρόνια στάχτης από πάνω τους
κάναν έναν παχύ καμβά: κανένα
σχήμα δεν ξεχώριζε, καμία φωνή
δεν ακουγόταν. Είχαν αρχίσει πια
να ενσωματώνονται
στη γεωλογία του ανέστιου
πυκνή σα νεύρα φύλλου
στις διακλαδώσεις. Σιωπή
βασίλευε πάνω τους και μέσα.
Ώσπου το αίμα χύθηκε
στους δρόμους της Αθήνας
το φρέσκο αίμα, από δεκαοχτάρικα
και εικοσάρικα,
και οι βρικόλακες ξύπνησαν.
Άρχισαν πάλι τα πρωινά τηλέφωνα
για υπογραφές, εκκλήσεις,
διαμαρτυρίες. Άρχισαν πάλι
τη διαλογή: "Όχι αυτόν,
εκείνον θέλω". Άρχισαν πάλι
τις πρες κόνφερανς, τις εμφα-
νίσεις στις τηλεοράσεις των βρικολάκων.
Άρχισαν πάλι τα πλούσια λόγια
για την πείνα του άλλου. Ω,
πότε οι βρικόλακες θα κοιμηθούν;
Πότε θα επιστρέψουν στις εστίες τους
για να ησυχάσουμε
κι εμείς που τόσο ωραία ήμασταν
στη χρόνια ανυπαρξία;
* Με σαφή συμβολισμό, το ποίημα "Οι βρικόλακες" είναι σαν να γράφτηκε τις προηγούμενες ημέρες. Γράφτηκε στις 17 του Νοέμβρη 1973, τις ώρες που το τανκ γκρέμιζε την πύλη του Πολυτεχνείου. Ο Βασίλης Βασιλικός παρακολουθούσε τα γεγονότα από τη Ρώμη, όπου ζούσε αυτοεξόριστος εκείνη την περίοδο.
LOS BUENOS ANTIFASCISTAS, Η λεηλασία και καταστροφή των ελληνικών αρχαιοτήτων
 |
| Πολιτεία 16.22 |
"Ονομάζομαι Anastasia Tsackos Moratalla, είμαι κόρη μιας Ισπανίδας και ενός έλληνα brigadista, μέλους των Brigadas Internacionales".
Μια ογδοντάχρονη γυναίκα από το Albacete, στα νοτιοανατολικά της Ισπανίας, αφηγείται τη μυθιστορηματική ζωή του πατέρα της. Ήταν ένας από τους περίπου τετρακόσιους Έλληνες και Κύπριους που, μαζί με χιλιάδες εθελοντές από πενήντα τρεις χώρες, κάνοντας προσωπικές υπερβάσεις, άφησαν τις ζωές που έκαναν ως τότε, για να πολεμήσουν τον εθνικισμό στην Ιβηρική.
Τα αρχεία των Διεθνών Ταξιαρχιών και πολλές ακόμα πηγές ρίχνουν φως σε αυτούς τους Έλληνες που δεν απουσίασαν από το πρωτόγνωρο αυτό ραντεβού διεθνισμού και αλληλεγγύης τα τελευταία χρόνια του Μεσοπολέμου. Ποιοι ήταν, γιατί πήγαν στην Ισπανία, ποιες ήταν οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές τους αναφορές, πόσοι άφησαν τις ζωές τους πολεμώντας σε μια χώρα που δεν ήταν η δική τους; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
What Remains by Reginald Gibbons
What Remains by Reginald Gibbons
Yes, bread that’s poisoned. And not even one sip of air.
How hard it is for the wound of life to be cured.
Joseph himself, sold to Egypt as a slave,
could not have been more heavily grieved.
Then under the sky-swarm of stars, Bedouins come.
They quiet their horses. Then in turn, with eyes closed,
each invents some chanted fragment of their day
of epic nothing, that only brought them boredom,
for among such riders, little’s needed to inspire—
in the dunes, one man lost a quiver of arrows,
others traded some geldings for a mare—events are
only a mist that thins and disappears.
But if—if—such songs are sung out to the end
with all the heart, with all the breath in the lungs,
almost everything vanishes . . . And what remains
is the desert vastness, the stars, the one who sings.
George Gordon Byron, Λόρδος Βύρων, Χειμάρρα, Οδυσσέας, Πολιορκία Κορίνθου
Ωραιότατες είναι και δύο στροφές που αφιερώνει ο ποιητής στο Ελληνικό βουνό της Χειμάρρας με την άγρια εμορφιά. Την πρώτη απ’ αυτές, όπου συναρμόζεται η μυθολογία και το πνεύμα με νοστιμάδα και ευχυμία, τη μεταφέραμε στη γλώσσα μας με ρυθμό και ομοιοκαταληξία, όσο τούτο είναι βολετό:
«Βαθύχρωμες, θεόρατες, μεγαλωμένες στη θωριά,
σε σχήμα απ’ τη φύση ηφαίστειου αμφιθεατρικού,
οι Άλπεις της Χειμάρρας απλώνονται ζερβά-δεξιά·
κάτου δες μιά κοιλάδα με τον παλμό ρυθμού θεοτικού·
δέντρα θροούν, κοπάδια αχούν, νερά λαλούν σε εγκρεμούς,
έλατα γνέφουν στις κορφές· και να δες; τον Αχέροντα!
πούτανε κάποτε παλιά αφιερωμένος στους νεκρούς.
Αν όλα τούτα τα κάλλη, που θωρώ είναι Άδης, Πλούτωνα!
κλείσε τις άδοξες πύλες που παν στα Ηλύσια, με μιά,
η δική μου σκιά δε θα ζητήσει από κείνες δα καμιά».
Τη δεύτερη στροφή, που δεν μεταμορφώνεται εύκολα στη γλώσσα μας, την έχω αποδώσει προσέχοντας πιότερο τη φυσικότητα της μορφής της παρά την τεχνική του στίχου της:
Μέλι που ρέει στον Κορινθιακό... Γιάννης Σώκος, Διμηνιό, Βούλα Γκιολή, Μελίσσι
- Ο άγνωστος άθλος του Ηρακλή / Συγγραφέας: Σώκος, Γιάννης
- Κωμικοτραγικοί διάλογοι για την Αρχαία Πόλη και τον Σύγχρονο Δήμο. Το γέλιο κάνει καλό ακόμα και όταν γελάς με τα χάλια σου.
- Το Διμηνιό στο δρόμο του Ηρακλή / Συγγραφέας: Σώκος, Γιάννης / Ο Ηρακλής στο Διμηνιό... Είναι η μικρή ιστορία του δικού μας λαϊκού πολιτισμού, ΄Ηθη, έθιμα, αξίες , πρόσωπα , αντικείμενα, τοποθεσίες , γεγονότα και εικόνες που χάθηκαν από τα ρίχτερ του χρόνου και της εξέλιξης.
- Μετρώντας τις ώρες, σε μια πράσινη επαρχία / Συγγραφέας: Σώκος, Γιάννης
- Ο Περίπλους Του Κορινθιακού Κόλπου / Το 1874 Από Τον Αρχιδούκα Στης Αυστριακής Αυλής Ludwig Salvator. / Κωδικός Βιβλίου: 23050P. / Παλιά Σπάνια Βιβλία / Club Hotel Casino Loutraki / Language: Ελληνικά / Ημερομηνία Έκδοσης : 2009 / Αριθ. Σελίδων: 179 / 75,00 € /
- "Μηκώνη" - Βιβλιοθήκη Δήμου Σικυωνίων / Περίπλους του Κορινθιακού Κόλπου / Ludwig Salvator; απόδοση από τα γερμανικά: Γιώργος Δ. Γιαννόπουλος
- Τα των Εποχών / Β Γκιολή- Χαριτίδη /
Η Θήβα Μέμφις του Γιάννη Δούκα (Μάρως Δούκα γιός) ποιητής
Κατά τον Μισέλ-Ρολφ Τρουιγιό, «οι σιωπές εισέρχονται στη διαδικασία της ιστορικής παραγωγής σε τέσσερις κρίσιμες στιγμές: τη στιγμή της δημιουργίας δεδομένων (δημιουργία των πηγών)· τη στιγμή της συνάθροισης δεδομένων (δημιουργία των αρχείων)· τη στιγμή της ανάκτησης δεδομένων (δημιουργία αφηγήσεων)· και τη στιγμή της αναδρομικής σημασίας (δημιουργία της ιστορίας στον ύστατο βαθμό)».
Συνοδεύοντας τις σιωπές, η "θήβα μέμφις" θα φιλοδοξούσε να εισέλθει στο περιθώριο των τεσσάρων αυτών στιγμών. Εκτυλίσσεται στα χρόνια που ο Έντσο Τραβέρσο αποκαλεί ευρωπαϊκό εμφύλιο πόλεμο (1914-45). Η προέλευση του όρου αποδίδεται στον Γερμανό ζωγράφο Φραντς Μαρκ, που σημείωνε, σε μια επιστολή του από το μέτωπο λίγο πριν από τον θάνατό του στη μάχη του Βερντέν, ότι ο Πρώτος Παγκόσμιος δεν είναι παρά ένας ευρωπαϊκός εμφύλιος, ένας πόλεμος ενάντια στον εσωτερικό αόρατο εχθρό του ευρωπαϊκού πνεύματος.
Το βιβλίο δομείται ως σπονδυλωτή σειρά συνδυαστικών προσωπογραφιών. Σε αυτές απεικονίζονται, με αφορμή κάποιο μεμονωμένο γεγονός που τους συνέβη ή που προκάλεσαν, πρόσωπα που έζησαν και έδρασαν κατά την περίοδο αυτή - και όχι πάντοτε στο προσκήνιό της. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
Robinson Roger, Σύντομα θα ξεκινήσει, από το βιβλίο "Ενας φορητός παράδεισος"
 |
| Robinson Roger, Σύντομα θα ξεκινήσει |
ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ
Κάτι υπάρχει εδώ,
Σε αυτή την πόλη,
σε αυτούς τους δρόμους,
Κάτι σκληρό και ζοφερό,
Κάτι οξύ και δριμύ.
Είναι ο τρόπος που
ο άντρας αυτός στέκει εκεί
έτοιμος όλη μέρα για καυγά.
Είναι οι ψίθυροι και
τα συνοφρυωμένα πρόσωπα,
οι επίμονες ματιές
και τα αργά νεύματα με το κεφάλι.
Η ζέστη αυτή από κοντά
Από πολύ κοντά, υγρή
Κι από τον τρόμο βαριά
Και στην αγορά η μπόχα
Των σάπιων ψαριών
Ήταν δυνατή και πάνω στα φρούτα
Μαύρα σημάδια εμφανίζονταν.
Και ο κόσμος έλεγε
«σύντομα θα ξεκινήσει»
Χωρίς να ‘χουν ιδέα για πιο πράγμα μιλάνε.
Ακόμα και ο τύπος με τα λιβάνια,
Μοιάζει ανήσυχος,
Λες και το ένιωθε και αυτός.
Κανείς δεν πουλάει τίποτα,
Κανείς δεν αγοράζει τίποτα.
Σαν ζόμπι πηγαινοέρχονται,
Και τα αυτοκίνητα πηγαίνουν
Όσο πιο αργά μπορούν,
Σαν όλοι κάποιο σινάλιο περιμένουν.
Κάποιοι νέοι πάνω στα bmx τους
Σηκώνουν τις κουκούλες τους.
Η πόλη ολόκληρη βυθίστηκε στη σιωπή,
Στην ησυχία, ένα μπουκάλι μόνο ακούγεται
Που σπάει σε κομμάτια.
Ύστερα ξεχωρίζει η αδιόρατη μυρωδιά του καπνού
Και ο ουρανός παίρνει το χρώμα της σκόνης
Και ένα ελικόπτερο μικρό σαν μύγα,
Αιωρείται πάνω από μια πληγή όλο πύον.
Κάτι υπάρχει εδώ, σε αυτούς τους δρόμους,
Κάτι σκληρό και ζοφερό,
Κάτι ο οξύ και δριμύ.
Σύντομα θα ξεκινήσει.
Λίγα λόγια για τον ποιητή:
Ο Ρότζερ Ρόμπινσον είναι ποιητής και περφόρμερ. Γεννήθηκε το 1967 και ζει μεταξύ Λονδίνου και Τρινιντάντ. Η πρώτη του ολοκληρωμένη ποιητική συλλογή «The butterfly hotel» δημοσιεύτηκε το 2012. Η συλλογή «Ένας φορητός παράδεισος» τιμήθηκε το 2019 με το υψηλού κύρους βραβείο για την ποίηση T. S. Eliot.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Όταν τα όνειρα των γενεών και των γενναίων
